Home cinema @nl

Haal die dvd van ‘The Broken Circle Breakdown’ in huis

Haal die dvd van ‘The Broken Circle Breakdown’ in huis
// 25-04-2013

Dat u de film moet gezien hebben en vele keren kunt herbekijken, dat is hebben we hier op Cinevox al genoegzaam duidelijk gemaakt. Dat moet op zich volstaan om de dvd in huis te halen, maar als u nog over de streep dient getrokken te worden, dan kunnen we u nog wel enkele stevige argumenten geven. De extra’s op deze dvd zijn immers echt wel extra’s. Zo is er de hele geschrapte passage uit de film, waarin we de hele voorgeschiedenis van Elise te zien krijgen. Making-of, de echte verdrietige sfeer soms, de feestelijke, uitgelaten sfeer, de muziek. Hoe het kind Nell Cattrysse echt nog een kind is en hoe de acteurs en de regisseur op een heel spontane manier met haar omgaan. En hoe je uit een kind een ontroerende en spontane vertolking krijgt. Ontroerend bij momenten. Intens ook. Uiteindelijk zie je dat die vertolking niet mogelijk zou geweest zijn, hadden al haar volwassen tegenspelers niet zelf zwaar geïnvesteerd in haar spel. En dacht je dat ze klein Nelletje echt kaal geschoren hadden voor de rol? Think again. Or watch the video. Je voelt dat de regisseur van de making of, Lukas Dhont, zelf een grote belofte in filmland, werkelijk deel van de hele onderneming was. Je voelt ook hoe diep Veerle Baetens en Johan Heldenbergh al gingen tijdens de repetities, weken voor men aan het draaien ging. Je ziet Elise tot stand komen, je ziet Didier groeien. De tattoo’s van Elise zien we ook tot stand komen. En er is uiteraard de muziek. Die een even lang proces was als het verhaal. We horen daar ook hoe streng Felix was. Want Johan moest van hem werken aan zijn zang. Heel hard werken. Veerle is een natuurtalent. We zien zelfs Felix zingen. We zijn erbij tijdens de opnamen in de Roma in Borgerhout. En er zijn ladingen gesprekken. Dat Veerle, Johan en Felix mensen zijn die iets te vertellen hebben en moeite doen om iets te vertellen wanneer ze voor de camera staan, dat weten jullie uiteraard ook doordat jullie eerder de uitgebreide gesprekken hebben bekeken op Cinevox. Maar hier zie je nog zoveel meer. Mooi, mooi, mooi. En kunt u er maar niet genoeg van krijgen, bekijk dan vooral ook nog eens de vele items die we op Cinevox gebracht hebben. Klik hier.

Lees Meer

FREEDOM van Pieter-Jan Ardies

FREEDOM van Pieter-Jan Ardies
// 05-02-2013

U bent vrij om eens een ander soort film te bekijken

Terwijl bioscopen tegenwoordig naar alternatieve content zoeken om het publiek te laten betalen voor kijkvoer dat van de modale filmervaring afwijkt, zijn er door de vele vertoningsmogelijkheden buiten de bioscoop ook alsmaar meer mensen die zoeken om met weinig geld ook films af te leveren die soms best ambitieus zijn.  Het bekendste voorbeeld van het soort buitenbeentjes waar de filmbranche alleen maar beter van wordt is natuurlijk Robert Rodriguez, die op zijn eigen manier experimenteerde en niet de geijkte paden volgde en zonder middelen in staat bleek om films af te leveren die vaak veel indrukwekkender waren dan die van zijn collega’s die over veel grotere budgetten beschikten.   We willen maar zeggen : er is niet één weg, er zijn er vele. (links op de foto schrijver Robert Hancock, rechts Pieter-Jan Ardies)   Nemen we bijvoorbeeld Pieter-Jan Ardies. Opgegroeid in Nieuwpoort als middelste van 3 broers, en na zijn studies  Communicatiebeheer en Pers&Voorlichting uiteindelijk in 1999 zonder diploma in Jabbeke begonnen als monteur voor bedrijfsfilms, reclamespots en regionale TV.  Een jaar later, in 2000, begon hij als freelance monteur te werken en begon op zoek te gaan naar dingen die hij echt graag deed.  ‘Ik ben altijd heel erg ambitieus geweest,’ zegt hij.  Maar de droomfase leek voorbij toen eind 2009 zijn vriendin zwanger bleek en hij de verantwoordelijkheid als een hete adem in zijn nek waardoor hij nog harder ging werken als freelancer.  Het gevolg was dat hij eind 2010 redelijk uitgeblust was.  ‘Ik had heel veel lange dagen gewerkt, enkel vrijaf genomen voor mijn huwelijk en mijn dochter amper gezien en dus besloot ik te stoppen met freelance werk en te leven van mijn eigen films,’ zegt hij nu.  Hij begon dus aan een film die toepasselijk ‘Freedom’ moest gaan heten.  Een Engelstalige titel, want hij moest zijn film internationaal kunnen verdelen om er iets aan te verdienen. Eind 2012 kwam ook zijn zoontje ter wereld.  En intussen maar nadenken over ‘vrijheid’.   ‘Freedom’ is uiteindelijk een soort documentaire geworden, waarin hij op zoek gaat naar zijn vrijheid.  Hij trekt in het zog van enkele gerenommeerde schrijvers naar Egypte en ontmoet er mensen die allemaal aan dezelfde ziekte lijden : ze willen niet langer meedraaien in de ratrace. Het verhaal neigt bij momenten naar esoterisch gewauwel, maar er zitten waardevolle gedachten in.  En vooral : straf dat je als individu erin slaagt om met eigen middelen en helemaal in je eentje een film te maken die goed genoeg is om hem als koopwaar aan te bieden.  Pieter-Jan Ardies klopte bij ons aan en omdat zijn verhaal best fascinerend was, was onze drang om te weten te groot om geen vragen te stellen. Voor we het wisten hadden we een interview.     Hoe heb je de film gefinancierd? ‘Enerzijds had ik het geluk genoeg financiële ruimte te hebben om mezelf een (paar) jaar tijd te geven. Anderzijds heb ik alles zelf gedaan zodat de film mij los van de tijd niets hoefde te kosten.
Bovendien vond ik het erg belangrijk om onafhankelijk te kunnen werken. Ik wenste me zowel inhoudelijk als qua productiewijze tegenover niemand te verantwoorden. Daarom heb ik geen overheidssteun of financiële partners gezocht.
Robert Rodriguez (‘El Mariachi’, ‘Desperado’, ‘Sin City’, ...) is voor mij een inspiratiebron voor wat betreft het maken van no-budget films. De extra’s die hij aan zijn DVD’s toevoegt zijn in dat verband oneindig interessant en inspirerend. Hij is volgens mij de grootste ‘indy’ filmmaker. Zijn motto: ‘If you want to learn how to make films, make one!’ Tenminste, dat is de vrije interpretatie van wat ik van zijn betogen onthouden heb. Ik herinner me ook een interview op Radio1 met Lucas Vander Taelen toen hij intendant was van het VAF waarin hij zei dat het in Vlaanderen onmogelijk is om zonder het VAF films te maken. Ik dacht toen onmiddellijk dat ik ooit het tegendeel zou bewijzen...’   Is ‘Freedom’ volgens jou een documentaire? ‘Goeie vraag. Voor mij hoeven de dingen niet in hokjes geplaatst worden, maar ik besef wel dat mensen daar nood aan hebben. Ervan uit gaand dat er 3 grote “genres” zijn, nl langspeelfilm, kortfilm en documentaire denk ik dat mijn film bij documentaire hoort maar zich daar niet echt thuis voelt.
Het genre documentaire impliceert een soort “waarheidsdocument” en streeft als het ware naar autoriteit. Documentairemakers gaan op zoek naar de waarheid of nemen een duidelijke stelling in. Voor mij is dit eigenlijk niet echt van belang. Ik hoef geen gelijk te hebben ten opzichte van andere meningen. Ik heb geen boodschap aan autoriteit, want dat staat voor mijn part niet per definitie gelijk aan waarheid.
Voor mij persoonlijk wil ik wel op zoek gaan naar de zuiverst mogelijke vorm van waarheid. Maar ik wens die niet met hand en tand te verdedigen! Iedereen heeft recht op zijn mening en dat wil ik respecteren. Ik kom uit een familie waar gelijk hebben een thema is en ik leef in een land waar er volgens mij enorme hoeveelheden geld verspild worden aan oeverloos gepalaver en de flauwe afkooksels ervan. 
Dat is de reden waarom ik mijn film begin met de zin “niemand hoeft mij te geloven”. 
Toch hou ik heel erg van wiskunde en fysica. Van bewijsbare heldere zuiverheid. Ik heb voor mezelf “ontdekt” dat geometrie een soort toegangspoort vormt die tot de psyche van de mens leidt. Niets boeit mij meer dan de mens, de Aarde en het leven.”   Wat wil je bekomen met deze film? ‘Ik hoop mensen te inspireren en er genoeg mee te verdienen om samen met mijn vrouw mijn gezin te onderhouden.’   Je volgt vooral twee figuren, Graham Hancock en Robert Bauval. Waarom zij? Er zijn andere auteurs, filosofen, vrijheidsstrijders die misschien veel beter geplaatst zijn om ons te vertellen wat vrijheid is.   ‘“Freedom” is een “no-budget” film. Ik heb een onvoorbereide beslissing genomen om een film te maken. Ik ben in een stroom gesprongen en heb meegepikt wat er op mijn weg kwam. Graham Hancock is een auteur die me bijzonder boeide in de periode dat ik veel boeken las (2000-2005). Ik herontdekte hem eind 2010 via podcasts. In één ervan gaf hij zijn emailadres weg. Ik ben erop ingegaan en heb hem gecontacteerd. Toen bleek dat Robert Bauval een reis door Egypte organiseerde waar Hancock te gast zou zijn en daar heb ik op ingetekend.
Ik vond het belangrijk om mijn film op te bouwen rond publieke figuren die mijn doelgroep (mensen die bewust (willen) leven) aanspreken. Hancock en Bauval verkochten samen ongeveer 50 miljoen boeken over de zoektocht naar de werkelijke oorsprong van de beschaving en de vele “onverklaarbare” mysteriën die de gevestigde wetenschap dikwijls links laat liggen. 
Aanvankelijk was ik van plan een meer “wetenschappelijke” aanpak na te streven, maar heb dat idee laten varen om niet te vervallen in een “welles-nietes” patroon en om niet te moeten uitkomen op dooddoeners als “het is wetenschappelijk bewezen dat...”, want dit zijn het soort beweringen die mij in mijn zoektocht naar vrijheid niet vooruit helpen.
Ik kan je bijvoorbeeld met de hand op het hart zeggen dat ik heel erg van mijn dochter hou, maar geen enkel onderzoek kan dat wetenschappelijk bewijzen. Met de aanvaardde methodes van onze huidige wetenschap valt alles eenvoudigweg niet te bewijzen.’   De vertelstem klinkt zeer Amerikaans. Waarom ? ‘Omdat ze toebehoort aan een Amerikaan... ‘Freedom’ is een no-budget film dus kon ik me het niet permitteren een professionele stem te kiezen. Mijn eigen stem gebruiken was zeker geen optie omdat mijn Engels te Westvlaams klinkt. 
Op reis in Egypte leerde ik Josh kennen. Hij is muzikant en heeft een studiootje thuis in New York. Het geluid van zijn stem kon volgens mij werken in de film en daarom heb ik gevraagd of hij de voice-over wilde doen. Bleek dat hij met zijn vrouw daags voordien had gepraat over het feit dat hij graag voice over voor films wilde doen als bijverdienste.
Hij was dus enthousiast en wilde het graag gratis voor me doen!’   Om het allemaal boeiend te houden, stop je er een deel animatie in. Dat animatiefiguurtje, Pallieter-Jocodus Mac Diesel, is eigenlijk een alter-ego voor jezelf, PJ Ardies. Waarom had je een alter-ego nodig? ‘De reden voor de animaties is niet zozeer het boeiend maken van de film, maar wel de aandacht trekken op het procesmatige. Het mannetje is duidelijk onderweg naar vrijheid en een dergelijk proces is moeilijk in beeld te brengen met interviews.
 Aanvankelijk gebruikte ik mezelf in de plaats van dat poppetje, maar na een tijd ging dat niet meer. Het personage in de film doorloopt een proces en bouwt steeds verder op wat hij “geleerd” heeft. Ik vond het heel arrogant om mezelf voor te stellen als iemand die het allemaal wist en had gedaan. Het enige wat de kijker dan moet doen om “vrij” te worden is mij volgen...? Dat kon echt niet de bedoeling zijn. Daarom heb ik een duidelijk fictief persoon gekozen. Aangezien ik niet kan tekenen heb ik een poppetje geanimeerd.
Zijn naam lijkt wel verdacht op die van mij. Hij staat dus voor mijn idealen, voor wat ik zou willen. Hij is dus wel op mij geïnspireerd.’   Je hebt je job opgezegd om deze film te maken. Je bent uit het systeem gestapt. Maar wat doe je nu? ‘Tot eind juni 2013 wil ik de film verder promoten en verkopen. Het is mijn bedoeling om dan genoeg ruimte te hebben om aan het vervolg van ‘Freedom’ te beginnen.
Het klinkt nogal drastisch om te zeggen dat ik uit het systeem gestapt ben. Eigenlijk doe ik wat elke zelfstandige ondernemer doet: mijn goesting volgen. Ik was al langer zelfstandig, maar werkte altijd in opdracht van anderen en ver van huis. Nu doe ik 100% mijn goesting en maak ook ruimte om te leven op de manier die ik wil. Op de buiten met een grote graad van zelfvoorziening.’   Gaan we nog films van je zien? ‘Ja dus. Hopelijk. Als goeie huisvader (dat is mijn bedoeling) wil ik eerst zeker zijn dat deze manier van werken genoeg opbrengt. Als ik daarin gerustgesteld ben begin ik aan film 2, waarvan het concept al klaar ligt. Wat daarna volgt weet ik nog niet. Veel zal afhangen van budget en goesting. Ik zou misschien wel een fictiefilm willen draaien. Of misschien wil ik een album opnemen. Ik maak al jaren muziek. Of iets anders... Mijn eigen vrije goesting.’   Hoe verspreid je je film? Ik verspreid de film internationaal met een speciale aandacht voor de plaatselijke markt.
De film is te koop op DVD (18€) en als digitale download of als digitale huurfilm.
Eind 2012 heb ik 6 voorstellingen gegeven voor in totaal een 300 tal mensen. In 2013 wil ik die lijn doortrekken en wekelijks ergens te lande mijn werk gaan voorstellen.
 De DVD verkoop ik op voorstellingen en er is een groeiend aantal plaatsen waar de film te verkrijgen is.
Op de website www.freedom-seeker.com is alle relevante info daaromtrent terug te vinden en op de facebook pagina www.facebook.com/freedomdocumentary bouw ik een relatie op met geïnteresseerden.
Er is momenteel ook vraag voor vertoningen in Londen en in Canada...
Ik heb bovendien een internet marketing bedrijf aangesproken om de online verkoop van de film te gaan stimuleren.
Heel erg spannend allemaal!!  

Lees Meer

’38 Témoins’ : nu uit op dvd

’38 Témoins’ : nu uit op dvd
// 14-11-2012

In '38 Témoins' ontdekt Louise (Sophie Quinton) dat terwijl ze op zakenreis in China was, er in haar straat een misdaad is gepleegd. Er zijn geen getuigen. Blijkbaar sliep iedereen. Pierre, Louise's partner (Yvan Attal) was aan het werk. Blijkbaar.  Hij was op zee. Zo lijkt het.  De politie start het onderzoek, maar ook de pers roert zich. Beetje bij beetje komt Louise erachter dat 38 mensen iets gehoord of gezien hebben.  En haar man zou wel eens één van hen kunnen zijn... '38 Témoins' gaat over de gevolgen van een brute moord in Le Havre. Politieonderzoek wijst uit dat maar liefst 38 mensen getuige zijn geweest. Belvaux baseert zijn scenario op de roman ‘Est-ce ainsi que les femmes meurent?' van Didier Decoin en regisseert een sterke cast met onder meer Yvan Attal, Sophie Quinton, Nicole Garcia en Natacha Régnier.  De roman van Decoin was op zijn beurt gebaseerd op de zaak Kitty Genovese, waarbij in 1964 een vrouw werd aangerand, neergestoken en vermoord in een drukke straat in Queens, New York. Maar zoals gezegd, Belvaux verplaatst de feiten hier naar Le Havre. Een diepgravende psychologische studie en een beklemmend moordmysterie ineen. Belvaux laat scherp zien wat angst en schaamte doen met een mens.

In Nederland mocht '38 Témoins' begin dit jaar het gerenommeerde Filmfestival van Rotterdam openen. Rutger Wolfson, directeur van het International Film Festival Rotterdam over '38 Témoins' : "Deze film is niet alleen knap geschreven, gefilmd en beklemmend, maar weet te ontroeren en zet aan tot nadenken. Lucas Belvaux laat scherp zien wat emoties als angst en schaamte kunnen veroorzaken. Net als in zijn sterke Grenoble-trilogie uit 2002 en zijn ontvoeringsdrama 'Rapt' uit 2009, weet Belvaux ook in '38 Témoins' opnieuw de complexiteit van het leven in prachtige filmkunst te vangen."

Lucas Belvaux (1961, België) is al meer dan dertig jaar actief als film-, televisie- en theateracteur. Hij speelde onder meer in Claude Chabrols 'Madame Bovary' en diverse eigen films. Voordat hij begon aan zijn ambitieuze Grenoble-speelfilmtrilogie, regisseerde hij twee films. '38 Témoins' is zijn zevende film.  Op de dvd staat een interview met de regisseur.

Setfotograaf op de set van Lucas Belvaux was Kris Dewitte, de filmfotograaf uit Veurne die al jaren in Gent woont. Op de foto hier ziet u Sophie Quinton, die eerder te zien was in 'Miss Montigny' van Miel Van Hoogenbemt.  Ook in zijn vorige film, 'Fils Unique', speelde ze een niet onbelangrijke rol. Klik hier voor de trailer van de film

Lees Meer

L’Hiver Dernier

L’Hiver Dernier
// 22-10-2012

Plattelandsfilms. Het was lange tijd ook een genre bij ons.  Maar op de duur gingen we er ons voor schamen.  We zaten vast in de modder, zeiden we.  We ontgroeiden het land niet.  Het was tijd voor iets anders.  En we gingen moderne films maken. Weg van het land. Er is een Amerikaan nodig om ons eraan te herinneren hoe het moet.  John Shank was negentien toen hij in België neerstreek om hier film te komen studeren. Shank volgde zijn opleiding aan het Institut des Arts de Diffusion in Brussel. Zijn korte afstudeerfilm 'Un veau pleurait, la nuit' (2001), die op het filmfestival van Cannes werd vertoond, maakt samen met 'Les mains froides' (2003) en 'Abandon' (2007) deel uit van een trilogie. 'L'hiver dernier' (2011) is zijn eerste lange speelfilm. Ook gedraaid in het Frans. In Frankrijk zelfs. Op het platteland.  De film is opgenomen in het zuiden van het Centraal Massief, meer bepaald op het plateau de L’Aubrac.In een ruw onherbergzaam landschap laat hij ons kennismaken met Johann, een jonge boer die de boerderij van zijn vader en zijn grootvader heeft geërfd en het bedrijf tracht draaiende te houden met de middelen die hij heeft.  Maar de tijd, het weer en het noodlot zijn hem niet gunstig.  En er is zijn verdomde koppigheid.  Johann wil niet mee met de tijd.  Omdat de tijd genadeloos voortraast. Vincent Rottiers, die momenteel ook schittert in 'Le Monde Nous Appartient' doet het met weinig woorden. En met des te meer getormenteerde blikken.  Hij doet het ook met zijn beeldschone vriendin. Hoewel ze voor hem wellicht maar op de tweede plaats komt, na zijn beesten. Hij wil de boerenstiel op een traditionele manier uitoefenen.  Eigenlijk gebeurt er weinig in de film. We volgen de boer en zijn vee. In stilte.  Maar ieder moment is intrigerend.  Niet dat er geen ander personages zijn.  Er is een zwakbegaafde zus, er is zijn vriendin Julie en er is de rijke landeigenaar Hellier, die staat voor schaalvergroting en voor alles wat Johann niet wil.  Johann en mensen, dat klikt niet. Hij staat dichter bij de dieren.  En hij zondert zich alsmaar meer van de mensen af.  Maar Johann mag dan een man van weinig woorden zijn, Shanks vertelt meer dan genoeg met zijn camera, die van het landschap in feite het hoofdpersonage maakt. Een visueel pareltje overgoten met bedwelmende en bedreigende muziek van de Antwerpse band D.A.A.U. ofte Der Anarchistische Abendunterhaltung. 'L'Hiver Dernier' is nu uit op dvd.

Lees Meer

The Toye-box : ‘Rosie’ en ‘(N)iemand’

The Toye-box : ‘Rosie’ en ‘(N)iemand’
// 02-10-2012

Patrice Toye is een meester in het opwekken van bevreemdende sferen.  Ze heeft een eigen filmtaal.  Dat merk je duidelijk als je haar drie films op een rij zet.  Tot voor kort was dat moeilijk, maar nu is het moment gekomen. 'Little Black Spiders' loopt in de bioscopen en 'Rosie' en 'Nowhere Man' (hier ook bekend/onbekend als '(N)iemand') zijn eindelijk uit op dvd. Patrice Toye was eigenlijk de eerste vrouw in Vlaanderen die het als regisseur waar maakte. Ze was de poulain van Marc Didden, haar docent aan Sint-Lukas. Toen die laatste de film 'Mannen Maken Plannen' regisseerde, mocht zij haar kortfilm 'Vrouwen Willen Trouwen' laten voorafgaan. Zo effende Marc een beetje haar pad. Maar uiteindelijk deed ze het zelf. 'Rosie' werd een groot succes en scoorde internationaal op tal van festivals. En toch zou het tien jaar duren eer ze zich aan een tweede film waagde. Dat werd uiteindelijk '(N)iemand' of 'Nowhere Man'. Een film die opnieuw goeie kritieken kreeg, maar die zijn publiek niet vond. Zonde. Het eerherstel is er nu wel met 'Little Black Spiders', maar het blijft jammer dat zo weinig mensen haar tweede film niet hebben gezien. Dat gemis kan nu goed gemaakt worden. Zeer tot opluchting van Patrice Toye zelf, zoals u hier kunt zien. Want de box met haar twee eerste langspeelfilms is nu uit en dat is zeer goed nieuws.

Lees Meer

‘Noordzee, Texas’ : Nu uit op dvd

‘Noordzee, Texas’ : Nu uit op dvd
// 03-05-2012

Een film die een beetje anders is, krijgt tegenwoordig weinig kansen in de bioscoop.  De commerciële film met inhoud draait nu waar vroeger de alternatieve film draaide en de alternatieve film wordt vaak van de schermen weggeduwd.  Dat is volgens ons de verklaring waarom 'Noordzee, Texas', de Vlaamse film van Bavo Defurne, veel te weinig en veel te weinig lang in onze bioscopen te zien was. Gelukkig is de film nu uit op dvd.   [singlepic id=471 w=320 h=240 float=] Defurne draait al een hele tijd mee als kortfilmregisseur. Hij heeft zijn eigen oeuvre, zijn eigen volgelingen en zijn eigen niche : die waarin prille jongensliefde in alle rust kan ontluiken. Vooral in de jaren '90 maakte hij de ene na de andere kortfilm rond dit thema.  Films met titels als 'Matroos' en 'Kampvuur'.  Eerder op dvd uitgebracht door The British Film Institute, later ook in Nederlandstalige versie te vinden.  Doorgaans over hoe jongens in hun tienerjaren mekaar ontdekten.  Films die heel goed in de markt lagen bij jongens die zich heel goed herkenden in wat op het scherm getoond werd.  Ook al omdat die verhalen in verhouding veel te weinig verteld worden.   [singlepic id=474 w=320 h=240 float=]   Het is dan ook niet verwonderlijk dat zijn films vlot de grens overgaan en elders ook een publiek vinden dat zich kan herkennen in wat de protagonisten van zijn films meemaken.  Ook 'Noordzee, Texas' is bezig aan een stilaan indrukwekkende internationale carrière. Maar niet alleen de inhoud is heel apart.  Defurne heeft altijd een eigen toon ontwikkeld in zijn films.  Ook nu in 'Noordzee, Texas' is dat weer het geval. Zelfs de ongepolijste, wat zielige zelfkant van het leven ziet er beeldmatig weer adembenemend uit.  Hij denkt en filmt in schilderijen.  Daar helpt de zee hem af en toe wel een handje bij.  Defurne is trouwens zelf van aan zee.  Je ziet dat hij het strand en de baren al lang genoeg heeft bekeken om ze af te schilderen op een manier die wij niet meteen in de vingers zouden krijgen.  'Ik wil niet tonen wat mensen zien wanneer ze uit het raam kijken, ik toon wat ze zien wanneer zijn hun ogen dicht doen,' zo legt de regisseur uit.   [singlepic id=472 w=320 h=240 float=]   Het verhaal is ook tijdloos.  Er staat geen jaartal op, maar je voelt dat het om vervlogen tijden gaat.  Al was het maar omdat de moeder van Pim vaak rondhangt in een etablissement zoals er destijds wel meerdere te vinden waren bij ons aan zee.  Nu zijn ze er niet meer en is hij zijn decor helemaal in Zelzate moeten gaan zoeken.  Het is in dat etablissement, waaraan de film zijn titel te danken heeft, dat Pim nog vaker het voorwerp is van spot en kleine vernederingen.  Want daar gaat het ook altijd over : de spanning die jongens voelen doordat ze weten dat ze anders zijn.  Ook anders is de cast.  Niet de namen bij Defurne die je in andere films ziet.  Jelle Florizoone, Nina Marie Kortekaas, Eva van der Gucht, Mathias Vergels, Luk Wyns, Thomas Coumans en Katelijne Damen.   [singlepic id=470 w=320 h=240 float=] (foto Kris Dewitte)   Het gaat uiteraard over twee jongens.  De ene, Pim (Jelle Florizoone), woont in een morsig huis in een achterafstraatje ergens aan de Belgische kust.  Hij heeft een moeder (Eva van der Gucht) die heel aanwezig is van gestalte, maar vooral afwezig is in het leven van de jongen.  Ze is alleen en heeft een accordeon om haar leven en dat van anderen op te fleuren.  Ze heeft ook een minnaar (Luk Wyns).  Tenminste, dat is wat de man gelooft.  Zelf ziet ze hem als chauffeur om haar van optreden naar optreden te brengen.  Als ze er niet is,  loopt Pim bij de buren langs.  Daar is er een meisje van zijn leeftijd, dat wel iets in hem ziet, en de grote broer waar Pim wel iets in ziet. [singlepic id=473 w=320 h=240 float=]   Defurne heeft zijn verhaal gebaseerd op een boek André Sollie uit 2005 dat recent heruitgegeven werd door uitgeverij Querido : 'Nooit gaat dit over'.   De volgende film van Defurne moet 'Souvenir' worden, een film over de comeback van een Eurosong-zangeres die verliefd is op een jonge bokser.   En verder hoopt de regisseur ook om 'Finistère' te kunnen verfilmen, een boek van Fritz Peters uit 1951 en een mijnpaal in de homogschiedenis.  Het lijkt alsof zijn regiecarrière eindelijk in de langverwachte stroomversnelling is terechtgekomen. 'Noordzee, Texas' is nu uit op dvd en blu-ray. Mooie film, maar geen extra's.  En dat is jammer.  We hadden graag wel eens een gesprek met André Sollie gezien, een reportage op de set, we hadden willen zien waar hij had gedraaid en we hadden eigenlijk wel Bavo Defurne en zijn partner en producer Yves Verbraeken eens aan het woord willen horen. Zie ook : trailer 'Noordzee, Texas' Bavo in Zuid-Afrika 'Noordzee, Texas' wint in Montreal 'Noordzee, Texas' wint in Rome 'Noordzee, Texas' gaat overzees      

Lees Meer

‘Swooni’ is nu uit op DVD en Blu-Ray

‘Swooni’ is nu uit op DVD en Blu-Ray
// 31-01-2012

De grote vakantie van vorig jaar was voor Kaat Beels zalig en rampzalig tegelijkertijd.  Ze werd voor het eerst in haar leven moeder (van 'Jean') en ook voor het eerst in haar leven kwam een langspeelfilm van haar uit : 'Swooni'.  Met Jean was alles goed.  En dat was uiteraard het allerbelangrijkste.  En 'Swooni' was ook alles goed.  Dat was ook heel belangrijk.  Jean was iets wat ze in intieme kring wou vieren.  Maar 'Swooni' was voor de massa bestemd.  En die massa werd nooit bereikt.  Onbegrijpelijk, tot je de omstandigheden kent.  Want onder meer het Pukkelpopdrama zat in de weg.   [singlepic id=372 w=320 h=240 float=]   Spanning, liefde, seks, overspel, drama, illegale vluchtelingen, lesbiennes, oude mensen en jonge kinderen, diepgeworteld racisme het zit er allemaal in, in deze luchtige film waarin 6 mekaars pad kruisen, op een moment dat elk van hen op een belangrijk keerpunt in zijn of haar leven staat.  Onder hen twee van de mannelijke leadactors die momenteel zo hot zijn dat je al warm krijgt van er nog maar aan te denken : Geert Van Rampelberg en Issaka Sawadogo.  Om dan nog te zwijgen van de stomende seks waar Sara De Roo ons op trakteert en het moeder-dochtergevecht tussen Natali Broods en Viviane De Muynck.  Veel mooie verhalen, bedacht door Annelies Verbeke en Michel Sabbe.  En door Kaat Beels in een mooie film gegoten die Brussel toont zoals we de stad nog nooit gezien hadden : ondergedompeld in een ondraaglijke hitte, waardoor de stad tropisch zwoel oogt.  Hoewel je best wel wat herkenningspunten hebt, lijkt het alsof de stad voor de film heruitgevonden is.   [singlepic id=374 w=320 h=240 float=]   HET DRAMA VAN PUKKELPOP WAS OOK EEN DRAMA VOOR 'SWOONI' De ironie was dat de voorbije zomer allesbehalve tropisch was.  We kenden geen zomerdag, tot helemaal aan het eind van de vakantie : 18 augustus, de eerste dag van Pukkelpop en ook de dag van de première van 'Swooni'. Het zou een feest worden en de dag nadien zouden alle media erover spreken.  Maar het liep even anders.  Het mooie weer werd onderbroken door een storm die voor een regelrecht menselijk drama zorgde op Pukkelpop.  Alle cameraploegen die de première van 'Swooni' zouden verslaan, alle journalisten en fotografen werden opgeroepen naar Limburg.  Om verslag uit te brengen van de helse feiten die zich daar afspeelden. De sfeer op de première was er één in mineur.  De dag nadien geen glamourfoto's van de première, geen uitgebreide verslagen in journaals en showbizzprogramma's.    De dagen nadien was het weer wat beter.  Het leek alsof de zomer eindelijk zou beginnen.  Niemand had zin om in een bioscoop te gaan zitten.  Uiteindelijk trok 'Swooni' nog bijna 50.000. toeschouwers.  Maar het hadden er best 3 of 4 keer zoveel kunnen zijn.  Toen kort daarna Kaat Beels met haar film werd uitgenodigd naar het zeer prestigieuze festival van Toronto -- zeg maar, hét festival van de Amerika's -- werd nog eens beklemtoond wat een pareltje heel veel mensen hier aan zich hadden laten voorbijgaan.   [singlepic id=373 w=320 h=240 float=]   EXTRA OP DE DVD EN BLU-RAY : 'COLOGNE' Kaat Beels is dan ook niet de eerste de beste.  Ze heeft al wel wat bewezen in het verleden.  Ze schreef en regisseerde onder meer de tv-serie 'Jes' en ook het beste onderdeel van het drieluik 'Bruxelles Mon Amour', waarvan Marc Didden en Peter Vandekerckhove de andere twee luiken regisseerden, was ook van haar.  Toen werkte ze met Peter Van den Begin en ook al met Sara De Roo, die zowat als haar fetisjactrice mag beschouwd worden.  Ze deelde het scherm met Geert Van Rampelberg, een andere vaste waarde bij Beels, in 'Cologne', een bekroonde kortfilm uit 2004 die ook op de dvd van 'Swooni' te zien is.  Een kortfilm die trouwens ook best een vignet van de film had kunnen zijn.  Het gaat ook over overspel en de nare gevolgen ervan.   Op de dvd en de blu-ray van 'Swooni' vind je tenslotte ook nog een reportage van 'De Rode Loper', die helaas niet kan tippen aan de gesprekken die je hier op de site vindt.  Tip voor de producenten : volgende keer gewoon bij ons komen aankloppen. Gelukkig kan je die gesprekken hier nog altijd zien  : Gesprekken met : - Geert Van Rampelberg - Sara De Roo - Natali Broods - Viviane De Muynck - Kaat Beels        

Lees Meer

‘Isabelle’ is even Vlaams als Nederlands

‘Isabelle’ is even Vlaams als Nederlands
// 25-01-2012

Belgen gaan niet naar Nederlandse films, en Nederlanders niet naar Belgische.  En toen moet iemand in Nederland gedacht hebben : En wat als we onze film nu eens vol Belgen stoppen?  Het heeft niet mogen helpen.  Geen kat die hier al van 'Isabelle' had gehoord.  Zelfs niet als we zeggen dat het hier om een bewerking gaat van een boek van Tessa de Loo, de Nederlandse schrijfster van wie Ben Sombogaart al eerder 'De Tweeling' verfilmde. En ook deze 'Isabelle' is geregisseerd door diezelfde Sombogaart. Gelukkig is de film nu uit op DVD en Blu-Ray. [singlepic id=353 w=320 h=240 float=]   Gelukkig, niet zozeer  omdat we eindelijk ons eigen volk te zien krijgen, maar vooral omwille van de krachttoer van Halina Reijn.  De Nederlandse actrice die op een gegeven moment op het punt leek te staan om een carrière in Hollywood te gaan beginnen,  deed een Koen De Graeve'ke voor haar rol.  Ze zat al niet bepaald goed in het vlees, maar ze viel nog eens 20 kg af.  Zo gaat ze er op de duur uitzien als het skelet waarvoor ze in het verhaal moet doorgaan. [singlepic id=352 w=320 h=240 float=]   De film gaat over een Nederlandse filmster, Isabelle Bos, die even wil ontkomen aan de roem en de drukte en er een paar dagen tussenuit knijpt in de Belgische Ardennen.  Blijkbaar denken ze in Nederland dat in de Ardennen alleen Vlamingen wonen.  Want iedereen spreekt er Vlaams.  En is er zonderling.  Zo zonderling dat het niet lang duurt of Isabelle wordt er gekidnapt.   De kidnapper blijkt een Vlaamse schilderes te zijn wiens gezicht lelijk verminkt is.   Precies doordat ze er nogal afschrikwekkend uitziet, mijden mensen haar, of lachen ze haar uit.  En uiteindelijk wordt ze het monster dat mensen van haar maken. Alleen haar hond ziet niet hoe lelijk ze is.  George Clooney heet haar beest.  Aantrekkelijk voor haar, maar een wapen waarmee ze Isabelle kan laten doen wat ze wil.   Ze wil Isabelle uithongeren en schilderen tot ze er bij doodvalt.  Het is de ambitie van Jeanne, zo heet de schilderes, om de menselijke aftakeling in beelden te vatten.  Schoonheid en wreedheid vermengen. Aanvankelijk is er heel wat mediabelangstelling voor de verdwijning van de beroemde filmster -- we zien ook Jan Becaus even in beeld verschijnen -- maar wanneer de zaak na maanden nog niet opgehelderd is en de Nederlandse nieuwsploegen niet langer massaal naar de Ardennen afzakken, lijkt het lot van de Nederlandse ster bezegeld.  Ze moet dagelijks poseren voor Jeanne, naakt, terwijl ze nog vel over been is.  Halina Reijn geeft zich letterlijk en figuurlijk helemaal bloot in deze rol.   [singlepic id=355 w=320 h=240 float=]   Alleen een plaatselijke onderwijzer geeft niet op en bijt zich in de zaak vast. Die onderwijzer wordt gespeeld door Wim Opbrouck, die al lang niet meer aan zijn eerste Nederlandse film toe is.  Zo was hij eerder te zien in 'Kan Door Huid Heen' en 'Vreemd Bloed'.  Ook Barbara Sarafian daagt even op.  Zij wil de schoolmeester uit zijn eenzaamheid verlossen, maar zijn obsessie met Isabelle is te groot om nog ruimte te laten voor een andere vrouw.   [singlepic id=354 w=320 h=240 float=] De Vlaamse actrice met de meest opvallende rol is Tineke Caels, in het echte leven een niet onaantrekkelijke verschijning, maar de Nederlanders hadden er flink wat voor over om deze mooie jongedame van bij ons lelijk te maken.   In 'Isabelle' speelt Tineke de lelijke Jeanne, die de bloedmooie actrice Isabelle ontvoert.  Haar lelijkheid is haar grote motief.  Haar hele leven lang al wordt ze genegeerd en beschimpt.  Onder meer in het café waar ze werkt.  Dat café wordt uitgebaat door nog een andere bekend gezicht van bij ons, Michel Van Dousselaere.  Hij mocht gewoon een gezapige Vlaming neerzetten.  Meer geluk in ieder geval dan Tineke Caels, die dagelijks twee tot drie uur onder de schmink moest om  tot een monster omgetoverd te worden.  Tineke is bij ons een onbekende naam voor wie alleen met film bezig is, maar tv-kijkers kennen haar zeker van haar rollen in 'Thuis' en 'LouisLouise'.  Niet dat haar fans uit die series haar zullen herkennen. Want ze is echt omgetoverd tot een soort vrouwelijke Elephant Man.  Wie je misschien wel zult herkennen is Monique Van de Ven. Het is de eerste keer dat Monique Van de Ven, die als jong meisje de muren van menig jongensslaapkamer bedekte, als de wulpse Hollandse meid uit 'Turks Fruit'.  Haar man in het echte leven is ook haar man op het scherm, Edwin de Vries.  Ze leerde hem kennen toen ze in een film uit 1987 een scène had waarin ze met hem trouwde. Anouk, die doet niet mee, maar je hoort haar wel met het nummer 'Crazy'.  Of Jeanne crazy is, of een monster of wat dan ook, dat zie je in 'Isabelle', een boeiende psychologische Nederlands-Vlaamse thriller van Ben Sombogaart.

Lees Meer

Matthias Schoenaerts is grappig

Matthias Schoenaerts is grappig
// 17-01-2012

We kennen hem tegenwoordig als het monster onder wiens stoere bast een kleine hartje schuilt.  Woede, grimmigheid en onmacht zijn gevoelens die niemand beter kan uiten dan Matthias Schoenaerts.  Maar we zouden haast vergeten dat hij veel meer kan.  Onder meer daarom raden we u 'De President' aan, een Nederlandse film waarin Matthias Schoenaerts een bijrolletje speelt. Ondermeer daarom.  Want 'De President' is in de eerste plaats een koldereske komedie over politiek, liefde en veel meer van die wereldse zaken.  De regisseur is Erik De Bruyn.  En sinds zijn debuutfilm 'Wilde Mossels' willen we geen slecht woord over die man horen.  Hij is zowat de enige in de lage landen die weet hoe je in onze taal een echte grappige komedie maakt.  Dat bewijst hij ook nu weer met 'De President', een film die zo gek is dat je het niet kunt bedenken, tenzij je Erik De Bruyn heet.   [singlepic id=339 w=320 h=240 float=]   Het begint met het verhaal van de twee Marokkaanse herders, Joes en Hamid.  Ze moeten op de kudde geiten laten, maar de ene moet poepen en de andere staat te dromen.  En plots zijn alle geiten weg.  'Wat hebben jullie nu gedaan, ezels?', krijgen ze te horen van de overige dorpelingen die plots hun hele rijkdom vervlogen zien.  Er zit niets anders op voor het tweetal dan de geiten achterna te gaan.  Ofwel komen ze terug met de geiten, of met geld. En zo belanden ze in Nederland. Ze vinden onderdak in een striptent waar illegalen asperges moeten kweken en geraken zo in contact met enkele Bulgaarse boeven die bij gebrek aan een geldig paspoort in afwachting ook maar asperges kweken.  De ene is Krasimir, de andere Boyko.  Die Boyko wordt vertolkt door een Belg.  Jaja, Boyko de Bulgaar is een Belg. Veel B's.  Maar de man die erachter zit, verdient opnieuw een A : Matthias Schoenaerts, als een schele, lompe vrouwengek die zich behelpt in een Oostblok-Engels dat zeer grappig is.  Grappig is ook zijn vertolking.  En fantastisch dat hij zoiets aandurft, na al die zwaarwichtige rollen waar hij de laatste tijd ook mee geassocieerd wordt.  Heerlijke film trouwens, 'De President'.  Ja, daar hadden we het over. Joes en Hamid komen door omstandigheden in de politiek terecht.  Nederland is er slecht aan toe.  De parlementaire democratie werkt niet meer en er komt een republiek in de plaats.  Maar de impasse is groot en de Nederlandse bevolking smeekt om een man die een ander geluid laat horen, een fris geluid.  Dat frisse geluid komt van een ongewassen geitenherder uit Marokko.  Joes weet nauwelijks een rechte zin uit te spreken, maar wat hij zegt, raakt de mensen.  De bevolking is het politieke gekrakeel beu en wil weer simpele waarheden hoor. Joes komt niet verder dan simpel en zo wordt hij de man van het volk. Met andere woorden, van het één komt het ander.  En van het ander komt nog veel meer.  Dat is nog maar het begin van alle dolle avonturen, waarin Matthias Schoenaerts zo nu en dan opdaagt om gewoon weer eens grappig te wezen.  Zelfs in eindaftiteling zie je nog maar eens in een andere gedaante.  Dus kijken en uitkijken.   Je zult beloond worden met een luchtige komedie die heel veel zegt over de politiek in onze landen, over de manier waarop we met vreemdelingen omgaan en ook en vooral over de liefde.  Pas op, het is een luchtige persiflage, een lichtgewicht. Verwacht niet al te veel diepgang.  Maar dat hoeft ook niet.  Dit is een film die er met een pintje en zak chips vlot ingaat.   Erik De Bruyn is sowieso een naam die je moet onthouden.  Hij lijkt België ook wel goed te kennen.  'Wilde Mossels' filmde hij al een deel in ons land, en Josse De Pauw had er een rolletje in, in zijn tweede langspeelfilm 'Nadine' passeerde hij weer langs hier om enkele scèes te draaien en zagen we niet alleen Sien Eggers en Herwig Illegems even in beeld, maar ook Tom Van Landuyt, Kurt Rogiers en Michel Van Dousselaere waren erbij.  En dus Matthias Schoenaerts.  En er is nog meer Belgische inbreng. De filmmuziek is van componist Steve Willaert en op de aftiteling zie je nog wel meer technische bedrijven uit ons land.  Dus, we mogen zeggen dat 'De President' ook een beetje van ons is.  En daar zijn we trots op.  Voor de rest zien we vooral Achmed Akkabi, Najib Amhali en Charlie Chan Dagelet, Ton Kas, Dirk Zeelenberg, Rosa Reuten en Frank Lammers aan het werk.  We hebben ze gezien en we hebben ze allemaal goedgekeurd.  'De President' is nu uit op DVD en BLU-RAY. Lees ook nog : Matthias Schoenaerts wint in Amerika Matthias Schoenerts werkt in Frankrijk Matthias Schoenaerts is rijp voor Hollywood    

Lees Meer

’22 Mei’ op DVD en Blu-ray

’22 Mei’ op DVD en Blu-ray
// 29-12-2011

Zo is hij dan ook wel weer : in al zijn koppigheid offreert Koen Mortier ons op de dvd uitsluitend de film en de trailer.  Geen making-of, geen interviews, nada, niets, nougabollen. Het zal wel weer met zijn kwaadheid te maken hebben.  Als al die fuckers nog niet de moeite deden om naar de film te gaan kijken in de bioscoop, dan kunnen ze ook de pot op als het op extra's aankomt.  En trouwens, de beelden spreken voor zich.   En toch, en toch en toch...  Toen we op het Filmfestival van Oostende Wim Willaert zijn visie op de film hoorden geven, was zijn uitleg een welkome aanvulling bij de beelden. Hij had het over het vagevuur waarin de personages terechtkwamen.  En hoewel we wisten dat we met '22 mei' een schitterende film gezien hadden, vol rake vertolkingen, toch was dat woordje extra welkom. Dat woordje krijg je hier dus niet.  Maar je krijgt wel een film die je absoluut moet zien, moet gezien hebben.  Of moet herbekijken.  En andere grootmeesters die zich aan het surrealisme of het hyperrealisme wagen, zijn ook al niet happig met commentaar.  Dat Lynch of Malick geen uitleg willen geven bij hun beelden, wordt  genoegzaam aanvaard.  Dus moeten we Mortiers stilzwijgen ook maar slikken.  En de film bekijken en nog eens bekijken.  En nog eens bekijken.  Je zult blijven ontdekken. Het is een goed bewaard geheim dat Koen Mortier één van de grootste talenten is die er in de Belgische filmwereld rondlopen.  Af en toe zijn er buitenlandse aanhangers die hun enthousiasme uitschreeuwen, die maar niet kunnen begrijpen dat de hele wereld het niet over Mortier heeft. U moet maar eens enkele van die berichten bekijken : - '22 mei' in Leeds - '22 mei' in Frankrijk In '22 mei' vertelt hij op zijn hoogst eigenzinnige en technisch onovertroffen manier het verhaal van een bewakingsagent in een winkelcentrum. Een man die al betere dagen gekend heeft.  Al is dat niet de enige reden waarom hij vertolkt wordt door de kampioen van de intensiteit Sam Louwyck.  Als het veel en nog meer mag zijn, ben je bij Louwyck sowieso aan het juiste adres.  Louwyck is één van Mortiers fetisjacteurs.  Hij zat, net als de meeste van de acteurs uit '22 mei', ook al in 'Ex-Drummer', de beruchte Brusselmans-verfilming. Hier is hij dus een bewakingsagent en hij ziet er misschien net iets minder afgeleefd uit dan in 'Ex-Drummer'.  Niettemin zijn z'n beste dagen gepasseerd.  Zijn leven is zelfs over.  Al wat er nodig is, is een gek met een bom.  Die gek met de bom wordt vertolkt door Titus de Voogdt, nog zo'n karakterkop waar we niet genoeg van kunnen krijgen.  Omdat het een kop is die gewicht meedraagt.  Er zit veel in.  In alle hoofden die je te zien krijgt in de film.  Zelfs de mooie madammen uit de film zijn karakterkoppen : Steffi Peeters en Barbara Callewaert moeten we heel dringend veel vaker opgediend krijgen in Vlaamse films.  Wim Willaert zit er ook in en Jan Hammenecker en Norman Baert en Gunter Lamoot. En daar zijn we blij om.  Ze komen allemaal samen met Sam Louwyck om het leven na de knal van Titus.  Maar dan pas krijgen we hun verhaal.  Ergens in het vagevuur komen ze elkaar weer tegen en wordt er nog een hartig woordje gebabbeld. Mortier doet ongelooflijke zaken met vuur, rook en sfeer.  Hij wordt daarbij geholpen door zijn vaste D.O.P. Glynn Speeckaert, die intussen meer in Frankrijk aan het werk is dan bij ons en door Michael Gallagher, die voor de zeer intrigerende muziek zorgde.  Muziek en een soundscape.  Want Mortier is zo'n regisseur die beter weet dan wie ook dat zelfs de sterkste beelden (en je zult er geen betere zien in een Vlaamse film) de sterkste klank nodig hebben. Het enige voorsmaakje dat we u kunnen geven is de trailer : (klik hieronder) TRAILER Maar we hebben meer beeldmateriaal dat u vroeg of laat eens tot u moet nemen.  Koen Mortier is immers al jaren een gerenommeerd reclamefilmer die samen met zijn copain Joe Van Houtteghem een duo vormt : Lionel Goldstein heten ze samen.  Lionel Goldstein heeft in de reclamewereld een onovertroffen reputatie.  Klik hieronder op enkele van de links om hun vaak hilarische werk te bewonderen : X-BOX NIKE DE MORGEN FRISK glasses FRISK baseball FRISK horses HET AFRIKAMUSEUM RCA Fox Sport   (foto Pieter Clicteur : een groot deel van de cast zwevend over de rode loper van het Festival van Oostende)

Lees Meer