Portret

Locatiescout Wim Steeman

Locatiescout Wim Steeman
// 02-04-2012

De slagerij en de kapelletjes uit 'Allez, Eddy!', de rondepunten uit de films van Felix Van Groeningen, de rijwoning uit 'Groenten uit Balen', de boerderij uit 'Rundskop', de school uit 'Blueberry Hill', het feestzaaltje uit 'Het Varken van Madonna', het appartement uit 'The Invader', en ga zo maar door.  Het zijn plekjes die de films maken tot wat ze zijn.  En het zijn dit soort plekjes waar een locatiescout naar op zoek moet.  Cinevox zet eventjes zo'n locatiescout in de kijker : Wim Steeman uit Brugge en ook wel een beetje uit Afrika.  Hij zocht veel van de mooie plekjes uit 'Allez, Eddy!' en ook voor de nieuwste van Felix Van Groeningen heeft hij tal van unieke locaties gevonden die voortaan plekken met een geschiedenis worden.  Het gesprek is gefilmd, dus hoeft u alleen maar op de rubrieken te klikken om te horen en te zien wat Wim Steeman te zeggen heeft. 1° LOCATIESCOUT : Hier vertelt Wim hoe hij locatiescout is geworden en wat zijn job juist inhoudt. Klik hier om het filmpje te zien. 2° PRODUCTIELEIDING : Een locatiescout combineert vaak het werk van locatiescout met dat van productieleider.  Wim vertelt je waarom.  Klik hier om het filmpje te zien. 3° BUITENLANDSE PRODUCTIES : Mooie plekjes genoeg in België.  Maar dat weten ze in het buitenland niet.  Er worden weinig buitenlandse films in België gedraaid.  Hoewel, stilaan zijn het er meer.  Wim vertelt er je alles over.  Klik hier om het filmpje te zien. 4° THE BROKEN CIRCLE BREAKDOWN : Eén van de films waarvoor Wim de locaties mocht zoeken was de nieuwste film van Felix Van Groeningen. Hier vertelt hij welke plekjes hij zocht.  Klik hier om het filmpje te zien. 5° 'N' van PETER KRÜGER : Wim Steeman zat de voorbije maanden vaak met Peter Krüger ('Antwerpen Centraal') in Afrika om er aan de documentaire 'N' te werken. Wat, hoe en waar, dat vertelt hij hier.  Klik hier om het filmpje te zien. Location Flanders is een organisatie van het VAF die ervoor zorgt dat binnen-en buitenlandse filmmakers makkelijker mooie plekken vinden in onze dorpen en steden waar ze kunnen filmen.  Op de site van de Location Flanders zijn tal van die mooie plekken te bezichtigen.  Je ziet ook elke dag wie waar in Vlaanderen aan het filmen is. Bekijk hier de site van Location Flanders

Lees Meer

Geert Van Rampelberg is hot

Geert Van Rampelberg is hot
// 09-08-2011

Het mocht wel eens gaan gebeuren.  Wie hem jaren geleden al samen met zijn kompanen van 'Olympique Dramatique' aan het werk zag, wist dat hij deel uitmaakte van de jonge garde die de trekpleisters op de affiches zouden zijn.  In het theater wisten ze het al vlug, en tal van gerenommeerde gezelschappen, trokken aan zijn mouw om zich van zijn diensten te kunnen bedienen.  Bij de tv hadden ze iets meer tijd nodig, maar op de duur gingen ze ook het licht zien. Hij was al wel eens te zien in 'Windkracht 10', mocht even voor de camera's lopen in 'Flikken' en 'F.C. De Kampioenen', maar hij was al meer dan tien jaar professioneel als acteur aan de slag toen Tom Lenaerts hem in 'De Parelvissers' een echte rol gaf waar hij zijn tanden in kon zetten.  Hij zou daarna te zien in 'Van Vlees en Bloed', 'Oud België', 'Code 37' en 'Dubbelleven'.  In diezelfde periode begon hij ook in films op te dagen.  In bijrollen.  In 'De Zaak Alzheimer' en 'Een ander zijn Geluk'.  En hoewel hij tegenwoordig nog even druk bezig is in het theater als weleer, lijkt het alsof de film van plan is om hem helemaal in te palmen.  Deze zomer stond hij achtereenvolgens voor de camera's van Jakob Verbruggen ('Code 37 - de film'), Nic Balthazar ('Tot Altijd') en Felix Van Groeningen ('Broken Circle Breakdown').  Maar er is een andere film die al helemaal is ingeblikt en waarin hij een heel belangrijke rol speelt: 'Swooni' van Kaat Beels. Klik en kijk wat hij zelf te zeggen heeft over zijn rol in de film : - over hoe het was om te werken met een vrouwelijke regisseur - over hoe druk hij het tegenwoordig heeft - over de vraag of 'Swooni' een vrouwenfilm is. Een vrouwenfilm?  Het is een verhaal waarin we 6 personages volgen gedurende 24 uur in een hotel, middenin een hittegolf.  Geen wonder dat Geert Van Rampelberg hot is.  Hij speelt er de rol van Hendrik.  Hij en zijn vrouw Anna (Sara De Roo) hebben het allemaal : een puberende zoon, een goeie job en een mooi huis.  Het huwelijksfeest van Anna's zus doet hen echter nadenken over de keuzes die ze gemaakt hebben. Bekijk hier de trailer van Swooni Hendrik, het personage van Geert, is 43 en psycholoog in dienst van de politie.  Hij houdt zielsveel van zijn vrouw, maar ergert zich aan wat hij haar negatieve levenshouding noemt.  Zelf is hij zo positief ingesteld dat het aandoenlijk wordt. Hij hecht veel waarde aan principes en afspraken, maar probeert tegelijk de inventieve echtgenoot en coole vader te zijn.  In feite gaat hij, net als Anna, een echte confrontatie uit de weg.  Hij wil dat zijn leven met haar weer wordt zoals het geweest is.  Hij wil de passie bij haar terugvinden. Ook nog te bekijken : - Kaat Beels over de film - Geert Van Rampelberg over 'Code 37- de film' en zijn verwachtingen voor de film - Geert Van Rampelberg over samenwerken met zijn vriend Koen De Graeve in 'Tot Altijd' - Geert Van Rampelberg vindt 'Tot Altijd' een menselijke film Lees ook het recente interview met Geert Van Rampelberg over 'Tot Altijd' : Klik hier Nog recenter : Geert Van Rampelberg op de set van 'The Broken Circle Breakdown' : klik hier

Lees Meer

‘The Devil’s Double’ : een on-Belgische Belgische film die prijzen wint

‘The Devil’s Double’ : een on-Belgische Belgische film die prijzen wint
// 01-08-2011

Corsan Films, het is een productiehuis met een verleden.  Paul Breuls draait al een hele tijd mee in de Vlaamse film.  Hij was in het verleden de producent van films van Dominique Deruddere ('Suite 16'), Hugo Claus ('Het Sacrament' en 'De Verlossing') en Erik Van Looy ('Shades'), maar net als zijn schoonbroer Marcel Vanthilt verhuisde hij op een gegeven moment naar Los Angeles en begon ervan te dromen om Amerikaanse films te maken. Een voornemen dat niet overal even serieus werd genomen, want Paul Breuls werd in eigen land vaak afgedaan als een bouwer van luchtkastelen.  Op een gegeven moment wist hij de provincie Limburg te verleiden om partner te worden in één van zijn droomverhalen. Hij zou kolossale filmstudio's neerzetten in Hasselt.  Eén van zijn vele utopieën volgens zijn tegenstanders.   PRODUCENT VAN MISKLEUNEN Hij begon wel degelijk films te maken in Amerika, maar de kwaliteit ervan liet te wensen over.  Hij werkte vooral met acteurs van wie je dacht dat ze al jaren dood waren of die van geen hout pijlen meer wisten te maken, en regisseurs die zelfs geen tweedehandswagen meer gefinancierd kregen, laat staan een film.  Titels als 'The Box Collector', 'Waiting for Dublin' en 'The Hessen Affair' werden zelfs in het videocircuit uitgespuwd.  Dat laatste meesterwerk regisseerde hij trouwens zelf. Net als 'Meant to Be', nog zo'n film waarvoor de toeschouwers nog onvindbaarder leken dan de spreekwoordelijke naald in een hooiberg.  Een figuur als John Daly, ooit producent van 'Platoon' mocht van Breuls 'The Box Collector' regisseren, gebaseerd op een scenario van Guy Lee Thys, maar hij overleefde de opdracht niet.  Het werd zijn definitieve einde.  Geen ramp, velen dachten voordien al dat hij dood was.  Toen Breuls aankondigde dat hij ook met Lee Tamahori zou werken, moesten zelfs verstokte filmkenners even opzoeken of die man nog wel leefde.  Even werd terug gemijmerd naar de dagen dat Tamahori die beloftevolle Nieuw-Zeelander was die 'Once Were Warriors' had geregisseerd, een heel stevig visitekaartje waarmee hij in Hollywood terechtgekomen was, waar hij even een carrière leek te zullen hebben toen hij met 'Die Another Day' zelfs een James Bond mocht regisseren.  Maar toen hij zich met 'Next' danig verslikte in de science-fiction en de speciale effecten, werd algemeen aangenomen dat er nooit nog een 'Next' zou komen voor Tamahori. Een vermoeden dat werd bevestigd toen duidelijk werd dat hij met Paul Breuls zou gaan werken.  Je kon alleen maar hopen voor de man dat hij vlug zijn mooie, groene land zou terugzien waar hij met een beetje geluk de rest van zijn dagen als herder zou kunnen slijten.  Desnoods van zwarte schapen. BEST BUITEN COMPETITIE Maar groot was de verbazing toen plotseling het toch behoorlijk prestigieuze filmfestival van Los Angeles de film van Tamahori oppikte.  Er werd zelfs geopperd dat 'The Devil's Double' een niet onaardige en behoorlijk verdienstelijke film zou zijn, die Tamahori als regisseur terug op de kaart zou zetten.  Toen hij recentelijk ook nog eens een prijs won op het Internationaal Filmfestival van Sint-Petersburg, moesten wij het met eigen ogen zien.  Want we hadden nog wel enige twijfels. Wat weten ze tenslotte van films af in Sint-Petersburg?! Plus, de film had de prijs gewonnen voor de beste film buiten competitie.  Tja, de beste film van de films die niet meespeelden.  Ga dat vertellen als voetballer, dat je de beste speler buiten de competitie bent, en je kunt het hoongelach voorspellen.  Nee, we wilden het met eigen ogen zien. EEN DUBBELSLAG 'The Devil's Double' is een film die gebaseerd is op Latif Yahia's boek over zijn onmenselijke ervaringen als de dubbelganger van Uday Hoessein, de zoon van de Iraakse tiran Sadam Hoessein die zelfs Caligula naar de kroon trachtte te steken als koning der wreedaards.  De hoofdrol wordt vertolkt door Dominic Cooper, die nog behoorlijk wist te imponeren toen hij met zijn drumstokjes Gemma Arterton het bed wist in te praten in 'Tamara Drewe'.  Hij is zowel man die zeer tegen zin zijn wordt aangeduid als dubbelganger, als de genadeloze wreedaard zelf, die mogelijk nog erger was dan zijn vader.  De stijl is bij momenten misschien iets te flitsend voor een film die enerzijds een psychologische thriller wil zijn, maar het is evenzeer een oorlogsfilm. Geen wonder dat Tamahori ooit voor een Bond werd gevraagd. Stilistisch leunt zijn film misschien nog het dichtst aan bij 'Lord of War', van Andrew Niccol, waar Nicolas Cage met eenzelfde onwrikbaar zelfvertrouwen doorstapte als Cooper hier, wanneer hij in de huid zit van Uday Hoessein. Maar als Latif Yahia is hij bang, klein en schichtig.  Zijn vertolking mag gezien worden, net als de hele film eigenlijk. BREULS NEXT Hopen nu maar dat dit geen toevalstreffer is en dat Paul Breuls zijn Amerikaanse carrière eindelijk van de grond krijgt.  'The Devil's Double' is in ieder geval een film waarvoor hij zich niet hoeft te schamen. Meer zelfs, het is een visitekaartje.  Intussen hebben de twee andere hasbeens zich voor Breuls aan het werk gezet. Roland Joffé, in betere dagen ooit de regisseur die 'The Mission' maakte, met Robert De Niro en Jeremy Irons, is voor Breuls de film 'Singurality' aan het draaien met twee andere hasbeens, Josh Hartnett en Neve Campbell.  En John McTiernan, de naam achter de actieklassiekers als 'Predator' en 'Die Hard', maar ook de regisseur van 'Last Action Hero' en 'The Hunt for Red October', zou volgende jaar, negen jaar na zijn recentste film 'Basic' voor Breuls de film 'Shrapnel' draaien.  Paul Breuls zal samen met zijn cast aanwezig zijn op het Filmfestival van Oostende, waar 'The Devil's Double' op 9 september het festival afsluit.  Later op de maand komt de film uit in de Vlaamse bioscopen.

Lees Meer

Jan Hammenecker : een echte Belgische acteur!

Jan Hammenecker : een echte Belgische acteur!
// 29-06-2011

Momenteel is hij te bewonderen in 'Où Va La Nuit?' aan de zijde van Yolande Moreau, in een film van de Fransman Martin Provost.  En hij is bezig aan de opnamen van 'Quartier Libre' van de Waal Frédéric Fonteyne (is je Frans oké? Lees dan het setverslag op de Franstalige editie van Cinevox), met wie hij eerder 'Max et Bobo' draaide. U snapt het al : de 43-jarige Oostendse acteur is vooral in Wallonië en Frankrijk bekend.  Toch is hij af en toe ook in Vlaanderen te bewonderen.  Vorige televisieseizoenen was hij te zien in'Oud België' van Indra Siera , 'Dag & Nacht – Hotel Eburon' (afl 7) van Geoffrey Enthoven'Bex & Blanche – Sikhstory' van Frank Van Passel en vertolkte hij in het verleden rollen in bioscoopfilms als 'Blueberry Hill' en 'Koko Flanel', en ook natuurlijk in de films van Koen Mortier : 'Ex-Drummer' (Dikke Lul) en '22 Mei'. Binnenkort is hij ook te zien in de  televisiereeksen: 'Het Goddelijke Monster' van Hans Herbots en 'Rang 1' van Toon Slembrouck. Wij haalden hem onlangs voor de camera en stelden hem een aantal vragen.  Kijk hier naar de verschillende filmpjes : - Is Vlaanderen te klein voor u? - Wat is het verschil tussen acteren in Vlaanderen en Wallonië? - C'est quoi la différence entre travailler en Flandre et en Wallonie? - Acteert u anders in het Frans dan in het Nederlands? - Hoe was het om 'Où Va La Nuit?' te doen?

Lees Meer

Hoe Amerikaans is ‘The Loft’ eigenlijk?

Hoe Amerikaans is ‘The Loft’ eigenlijk?
// 10-06-2011

De Woestijnvismachine doet haar werk : Erik Van Looy draait eindelijk een Amerikaanse film.  Als er een Vlaming is die het mag maken in Amerika, dan mag hij het best zijn.  Hij heeft niet alleen het talent, Erik kan ook een publiek bedienen dat veel groter is dan het publiek dat hij in Vlaanderen kan vinden.   Maar stilaan groeit de indruk dat Erik eigenlijk niet zozeer een Amerikaanse film gaat draaien, maar dat hij met Amerikaanse acteurs een Vlaamse film in het Engels aan het maken is.  Woestijnvis heeft de ambitie om te blijven groeien en lijkt deze kans, samen met Erik Van Looy, met beide handen te grijpen. Eigenlijk had Van Looy al tal van keren de stap naar Hollywood kunnen zetten.  Ettelijke projectjes werden als aas voor zijn neus gehangen.  Hij had maar te bijten.  En dat deed hij niet. Er waren aanlokkelijke alternatieven genoeg in eigen land en hij zat op stal bij één van de grootste strategen uit de Europese mediawereld : Wouter Vandenhaute.  Die heeft het volgens ons allemaal mooi uitgekiend.  Zo had hij het destijds al met Erik gedaan, toen hij zijn eerste stappen zetten als mediareporter in 'De Laatste Show'.  Toen was Erik nog een bedeesde jongen die begon te blozen als je hem te lang aankeek.  Het Nederlands dat hij sprak klonk in de Vlaamse uithoeken als 'Antwaaaarps' en zijn façade mocht ook wat gecorrigeerd worden.  Een ontbrekende kies aan de zijkant werd wat opgevuld en de rest van de tanden kregen een grondige reinigingsbeurt.  De grapjes die Erik aanvankelijk in de studio kwam vertellen waren grondig uitgeschreven en de bedeesde jongen kwam stilaan tot leven.  En warempel, er zat zowaar een komiek onder die schuchtere façade.  Wouter en zijn jongens hadden gezien wat niemand die Erik al jaren kende ook maar had durven te vermoeden.  Erik had al wel wat filmpjes gedraaid, maar de kleine, jongensachtige probeerselen waar hij zich onder de hoede van Jan Verheyen en Marc Punt aan had gewaagd, overtroffen het niveau niet van de andere Vlaamse filmkes die toentertijd uit diezelfde stal kwamen. Voor  'Shades' belandde hij in een heel foute stal, bij Paul Breuls, de man die er zich al zijn hele leven in specialiseert om geld te vinden voor slappe films die gemaakt lijken om tal van verschillende redenen, maar zeker nooit omdat hij op kwaliteit uit is. Bovendien werd Erik toen ook getrakteerd op een Mickey Rourke die dieper zat dan ooit en ook onwaarschijnlijk tegendraads was. Maar goed, het was een goeie stage voor Erik.  De film was euh... interessant.  En de mentale veerkracht van Van Looy werd zo op de proef gesteld dat hij rijp was voor alle streken en kapsones van Hollywood en omstreken.   Alles veranderde toen Erik in 2003 met 'De Zaak Alzheimer' een klasse hoger mocht gaan spelen.  Zijn hele voorgeschiedenis leek plots niets meer dan een veel te lange rij vuurproeven om aan het echte werk te beginnen.  Hij bewees dat hij er klaar voor was.  En toen al waren er verschillende gegadigden die hem wilden helpen om het even buiten de landsgrenzen te proberen.  Maar alle geïnteresseerden vingen bot : Erik had zich inmiddels ontpopt tot showmaster en kon de kersverse sterrenstatus en het bijkomende geld niet zomaar negeren.  Bovendien bleek hij een absolute topspeler op het nieuwe terrein waar hij zich  begaf. Maar de filmmicrobe bleef kriebelen. En Woestijnvis volgde hem.  Samen met Bart De Pauw, die even gek was van films als Erik, kwamen ze met een project op de proppen dat vol verwijzingen zat naar de betere Amerikaanse films waar beide heren zo mee dweepten.  'Loft' bleek een schot in de roos.  Dermate zelfs dat er een bewerking werd gemaakt voor de Nederlandse markt.  Een productie die toen ook grotendeels in Belgische handen was.  De binnenopnamen gebeurden toen ook in België en de cameraman was opnieuw Danny Elsen, net als een groot deel van de ploeg dus ook weer een Vlaming.  Toen tijdens de opnamen in België een stelling instortte, geraakten Elsen en regisseuse Antoinette Beumer trouwens zwaar gewond en moest Eirk Van Looy gedurende een week de regie van de Nederlandse film overnemen. Er was toen al sprake van dat er ook een Amerikaanse versie van 'Loft' zou komen, maar in België werd er eigenlijk aangenomen dat de Amerikanen met die versie hun eigen ding zouden doen.  Zelfs toen duidelijk werd dat de Amerikaanse producent, 'Anonymous Content', Erik Van Looy wou als regisseur, gingen we er niet van uit dat Woestijnvis de touwtjes in handen had.  Niet dat de Belgen het daar voor het zeggen hebben, maar laten we aannemen dat ze echt wel aan de touwtjes helpen trekken.  Want gaandeweg wordt alsmaar meer duidelijk dat de Belgische inbreng toch ook niet onaanzienlijk kan zijn. Niet dat we het belang van de Amerikaanse partner willen onderschatten.  'Anonymous Content' is echt wel een interessant filmbedrijf.  En dan mag 'The Beaver' van Jodie Foster nog één van de recentste producties van de firma zijn.  Nee, als je kijkt welke films allemaal hun stempel dragen -- gaande van het tijdens het zeer genomineerde 'The Winter's Bone', over 'Babel', 'The Eternal Sunshine of the Spotless Mind' en 'Being John Malkovich' tot 'Sleepers' en 'Wild at Heart' -- dan snap je hoe ze erin geslaagd zijn om half dozijn acteurs te verzamelen die de echte filmliefhebbers van overal ter wereld moet kunnen aanspreken.  De grote man achter 'Anonymous' is trouwens Steve Golin, die ook al de producer was van 'Wild at Heart'.  Hij richtte in 1990 de firma op en richtte zich niet alleen op de productie, maar begeleidde artiesten, zowel acteurs, regisseurs als schrijvers, in de ontwikkeling van hun carrière.  De ideale partner voor Woestijnvis.  Een firma die er altijd op uit is om nieuwe terreinen te verkennen. Bij een major studio zou Erik Van Looy nooit hebben moeten proberen om zijn hele entourage mee te nemen.  Nu is dat wel gelukt.  Hij heeft met Nicolas Karakatsanis een Vlaamse director of photography, hij heeft in de gedaante van Ann Van Aken zijn eigen script-supervisor mee, met Jo Vermaercke zijn Vlaamse steadicam-operator, Bart De Pauw mag de set frequenteren en zijn Vlaamse producente en Woestijnvis-compane Hilde De Laere is er om een schouder te voorzien wanneer Erik het even lastig heeft.  En niet te vergeten, hij is er ook in geslaagd om Matthias Schoenaerts op de loonlijst te zetten. Woestijnvis heeft dus echt wel iets in de pap te brokken.  En dat zal niet vanzelf gekomen zijn.  Ten eerste was er de originele film die indruk genoeg maakte op de Amerikaanse partners om hen te laten geloven in de overzeese mogelijkheden, ten tweede zullen er de Vlaamse centen geweest zijn.  Het zal geen kleingeld zijn dat de Amerikanen heeft weten te overtuigen om de hele ploeg naar Vlaanderen te verhuizen om hier in de vakantie bij Videohouse de binnenopnamen te komen doen.  Belgisch taxshelter-geld dat werk voor voor veel volk van ter plekke moet opleveren.  Woestijnvis is hier te lande bij de verschillende partners taxsheltergeld gaan sprokkelen. Meteen ook de reden waarom de Amerikaanse versie van 'Loft', in tegenstelling tot de twee vorige versies, niet door Independent Films zal verdeeld worden.  Kinepolis treedt op als taxshelterpartner en zag zijn financiële inbreng beloond met de garantie dat Kinepolis Film Distribution de film in de zalen zou mogen brengen.  En nu maar hopen dat de film aanslaat in Amerika.  Dan zit Woestijnvis ook daar een beetje op de markt, en kan het Vlaamse talent via het platform dat Van Looy en co daar aan het installeren zijn vlotter toegang vinden tot de Amerikaanse markt.  Met andere woorden, dan is het wachten tot ook Jan Eelen en Tom Lenaerts daar hun ding gaan doen.  Slim gezien van die Wouter.  Het zal dan toch nog kloppen dat hij een visionair is. Tot slot, de namen. De regie van 'The Loft' is in handen van Erik Van Looy. Wesley Strick ('Cape Fear') tekende voor de Amerikaanse adaptatie van het script. De mannelijke hoofdrollen worden vertolkt door Karl Urban (Vincent), James Marsden (Chris), Wentworth Miller (Luke), Eric Stonestreet (Marty) en Matthias Schoenaerts (Philip). De vrouwenrollen worden vertolkt door Rachael Taylor (Ann), Isabel Lucas (Sarah), Rhona Mitra (Allison), Valerie Cruz (Barbara), Elaine Cassidy (Ellie), Kali Rocha (Mimi) en Margarita Levieva (Vicky). Foto's?  Kijk op de blog van Nicolas Karakatasanis : The Skeleton Herald Zie ook : gesprek met Erik Van Looy vanuit New Orleans

Lees Meer

Hopen op een derde Gouden Palm…

Hopen op een derde Gouden Palm…
// 12-05-2011

We mogen dan trots zijn op de Vlamingen die geselecteerd zijn voor het Festival van Cannes, dé Belgen die aan de Croisette het meest in de kijker staan, zijn natuurlijk Luc en Jean-Pierre Dardenne, die met ‘Rosetta’ (1999) en ‘L’Enfant’ (2005) in het verleden al twee keer De Gouden Palm wonnen.  Willen ze die krachttoer nog eens herhalen, dan worden ze absolute recordhouders. Want nu al staan ze op het hoogste schavotje samen met 5 andere regisseurs die twee keer eerder de Gouden Palm wonnen : Alf Sjöberg, Francis Ford Coppola, Shohei Imamura, Emir Kusturica en Bille August.  Na de vertoning op zondag 15 mei waren de reacties in ieder geval uitbundig. "Een acht minuten durende staande ovatie," zo berichtte USA Today, "en een publiek dat overweldigd was en razend enthousiast.  Ze maken een serieuze kans op die derde Palm.  En de jonge Thomas Doret is favoriet voor de prijs van de beste acteur." Het eveneens Amerikaanse filmstage.com spreekt van "hun meest toegankelijke film... die bewijst hoe ontroerend en meeslepend film wel kan zijn", en The New York Times heeft het simpelweg over "één van de beste films uit de competitie." Het befaamde Britse filmvakblad Screendaily spreekt van "één van de beste films over de kindertijd sinds 'Kes' en sinds 'Bicycle Thieves '." Terwijl The Hollywood Reporter vaststelt dat de Belgische broers weer 'op het hoogtepunt van hun kunnen zijn in dit foutloos geobserveerd drama'.  Variety herinnert er ons aan dat de broers beter dan wie ook films kunnen maken waarvoor ze niet naar de ruimte, het verre verleden of afgelegen uithoeken moeten om de kijker te boeien. 'Helemaal anders, en toch hetzelfde', zei men bij IndieWire.  Daar viel het de recensenten op dat de broers waren afgestapt van de beelden die we van hen gewoon waren : bleek en van kleur ontdaan.  Hier is voor zomerse, felle kleuren gekozen.  Het is ook de eerste keer dat ze een film in de zomer hebben gedraaid. Waar ze anders opteren voor grauwe, deprimerende settings, zijn ze hier duidelijk op zoek gegaan naar kleuren. Er zijn ook enkele schuchtere noten muziek te horen, wat eveneens nieuw is bij de Dardennes, en in de vrouwelijke hoofdrol is er een vrouw te zien die niet uit eigen stal komt : Cécile De France. Wat wel een vertrouwd beeld is, is het kind dat centraal staat.

Lees Meer

Guy Lee Thys maakt nog eens een comeback

Guy Lee Thys maakt nog eens een comeback
// 06-05-2011

  Guy Lee Thys nog eens een film gedraaid, het was een tijdje geleden.  ‘Mixed Kebab’ zal hij heten en zonder dat je er iets van afweet, kun je al voorspellen dat het een film zal zijn die stof zal doen opwaaien. Thys is op zijn achtenvijftigste veel te oud om nog een enfant terrible genoemd te worden, maar rebels, tegendraads en eigenzinnig zal Guy Lee Thys tot zijn dood blijven.  Onkruid vergaat niet, zullen we maar zeggen, en in zijn geval is dat maar goed ook.  In Amerika zouden ze hem ongetwijfeld een ‘maverick’ noemen, iemand die zich door niemand de les laat spellen.

Lees Meer