Home / Nieuws / Interviews / Veerle Baetens over ‘Duelles’

Veerle Baetens over ‘Duelles’

In Wallonië was het groot nieuws : omdat alles wat Olivier Masset-Depasse en zijn vrouw en fetisjactrice Anne Coesens samen ondernemen bekijkenswaardig is, wordt er ten zeerste uitgekeken wat ze gaan doen met ‘Duelles’, hun bewerking van het boek van de befaamde Brusselse schrijfster Barbara Abel dat bij het verschijnen in 2012 vlot de weg over de toonbanken vond. ‘Derrière la haîne’ heette het boek. Een psychologische thriller, waarbij twee buurvrouwen het aan de stok krijgen met elkaar. Maar ‘Duelles’ is meervoud.  Blijkbaar zullen er meerdere robbertjes worden uitgevochten. De grote vakantie moest nog beginnen toen we de set bezochten en er een fascinerende wereld en een stralende Veerle Baetens aantroffen.

 

Het was vooral die ene film die Coesens en haar man samen deden, ‘Illégal’, die hen een internationale faam bezorgde. De film scoorde eerst in Cannes, en mocht ook voor België naar de Oscars. Niet dat ‘Illegal’ een typerende film was voor Masset-Depasse. Simpelweg omdat typerende films voor hem niet bestaan. Typerend voor hem is dat hij zich iedere keer opnieuw uitvindt. “Ik hou niet vast aan een stijl omdat ik mezelf niet wil vastrijden, ik wil af en toe andere lucht inademen, ik wil een andere sfeer, andere verhalen,” laat hij optekenen op de set.

 

NIET VAN DEZE TIJD

Wie na het lezen van het boek al dacht een idee te hebben hoe de film er zou uitzien, zal ferm verrast zijn dat Masset-Depasse het verhaal het verhaal van het heden naar het verleden heeft verplaatst en meer bepaald naar de jaren zestig. Begrijpelijk. Het is een thriller en de perfecte misdaad was een stuk makkelijker te plegen toen gsm’s, computers en camera’s nog niet ons hele doen en laten registreerden, legt hij uit in een decor waar je Rock Hudson en Jane Wyman ieder moment denkt te zullen aantreffen. Maar hij heeft nog een andere reden waarom hij het verhaal liever in de sixties zag : “Het is een heel somber verhaal,” zegt hij. “En daarom kon ik een zeker estetisch tegenwicht gebruiken. De meeste scènes spelen zich af onder een stralende zon, in exquise en verzorgde decors.  De hardste momenten zijn met een zekere zachtheid gefilmd. Ik wou echt met contrasten spelen.” De heel verzorgde kostuums op de set springen in het meteen in het oog.  En ook de kapsels, waar er geen haartje verkeerd zit. Maar het meest opvallend zijn de locaties en de decors.

 

 

EEN ONWEZENLIJKE SFEER

 

Het is even zoeken om op de bestemming te geraken. Als je uit het adembenemende station van Liège Guillemins komt, het befaamde ontwerp van de Spaanse architect Santiago Calatrava, is het eigenlijk simpel, zo had men ons verteld. Het is de hele tijd klimmen om in deze trip down memory lane te arriveren. Omhoog, omhoog tot je in Cointe komt. Maar vraag een Luikse taxichauffeur naar de avenue de Laiterie of ook de avenue des Platanes en nog een stuk of wat lanen in Cointe, hij zal je het antwoord schuldig blijven. Al die sierlijke lanen maken immers deel uit van het 27 hectaren grote ‘Parc Privé’ van Cointe. Daar liggen 247 meestal alleenstaande villa’s die voor het grootste deel gebouwd zijn in het begin van de vorige eeuw en allemaal een eigen karakter, een eigen zin hebben. Een onwezenlijke wereld die meteen een heel eigen toon zal geven aan de film.  Alle huizen hebben er oprijlanen, waardoor er nauwelijks wagens in de straten staan.

 

HOE SCHONE SCHIJN KAN SCHITTEREN

 

Versus production (c) Gaëtan Chekaiban

Een piekfijne buurt voor piekfijne mensen. Mensen die in de perfecte huizen wonen, perfect uitgedost zijn en in deze wereld een schijn kunnen ophouden die vast mooi wordt om naar te kijken. Zo lijkt het ook wanneer we even een scène kunnen meepikken tussen de twee protagonisten. Ze wonen in een koppelwoning. Zo staan er weinig in de buurt. Maar al zijn de twee huizen niet alleenstaand, ze hebben een statigheid, een klasse die niet afsteekt tegen de rest van de buut. De productie heeft op beide huizen beslag kunnen leggen. We zijn ten huize Céline, het personage van Anne Coesens. Strak en bekoorlijk ingepakt, en samen met haar buurvrouw Veerle Baetens op een divan. Nadat haar man zijn zoontje slapend uit de fauteuil heeft opgeraapt en hem voorzichtig over zijn schouder drapeert om hem thuis in zijn bedje te gaan stoppen, zitten ze bij een sigaretje en een glas wijn nog even bij te praten.  Een scène waarbij je je in ‘Carol’ van Todd Haynes waant.  Of iets van Hitchcock of Douglas Sirk. Films die de regisseur allemaal vele keren herbekeken heeft en geanalyseerd. Hij wil dezelfde sferen neerzetten. Het ritme zal ook een stuk trager liggen dan in zijn andere films, zegt hij. En dat merk je. De mooie mensen in beeld nemen hun tijd. Anne en Veerle zijn aan het fluisteren. De ene biedt troost aan de andere. Want het grote drama is al gebeurd.

 

EEN GOED GEVOEL

Vraag is hoeveel je over het verhaal kunt vertellen. Anne Coesens wou het wel eens proberen voor ons en haar pitch klonk ongeveer als volgt: “Het verhaal gaat over twee koppels die heel erg op elkaar gesteld zijn, vlak naast elkaar wonen in een sjieke tweewoonst, ze leiden een rijkelijk leven en hun geluk kan niet op. Tot één van de koppels zijn kind verliest bij een ongeval. Bij de enen blijft het geluk duren, de anderen vergaan van de pijn.” Met andere woorden :  kan ongeluk naast de deur wonen van geluk, zonder dat het zwart het wit gaat aansteken?

 

Het verhaal, de locatie, de kostuums en ook en vooral de acteurs, het zijn allemaal elementen die intrigeren.  Zelf heeft Veerle Baetens er ook een goed gevoel bij, zo geeft ze toe.

 

“Ja, ik heb er wel een goed gevoel bij. Ook al omdat ik erg geloofde in het scenario en in de regisseur. We hebben op een avond enkele rushes kunnen bekijken en toen zag ik dat de beelden werken op zich. Dat vind ik alvast een goed teken.In de montage heb je nog een pak meer keuzes. Dus dat is goed. Maar natuurlijk, om het allemaal in elkaar te plakken, dat zal nog wel een ferme taak zijn natuurlijk. Even afwachten nog.”

 

ANDERS MET VROUWEN

 

Als we het goed begrijpen gaat de film voor 80 % over de twee vrouwen.

“Ja, dat klopt. En dat is wel eens iets anders voor mij. Want eigenlijk heb ik altijd tegenover mannen gestaan, als ik zo terugkijk.  ‘Windkracht 10’, ‘Code 37’, ‘The Broken Circle Breakdown’, eigenlijk was ik altijd omringd door mannen. Ik heb nog maar weinig films gedaan waarin een vrouw mijn voornaamste tegenspeler was. Dat is toch wel anders. Een beetje wennen (lacht).”

 

Anne Coesens is de partner en muze van Olivier Masset-Depasse. Hij heeft het project naar eigen zeggen opgezet omdat hij haar wou zien in de rol van Céline.

 

“Ja, maar uiteindelijk is het project zo gegroeid dat ik nu meer draaidagen heb. Terwijl ik ook wel vind dat de film over haar gaat. Dus het is eigenlijk een heel mooi verdeelde film. En ik voel me absoluut niet minder bedeeld.”

 

Doordat zij al een band met elkaar hadden, had jij je een buitenstaander kunnen voelen.

 

“Nee, ik vind ze heel warm en familiaal, die twee. Ik heb me direct thuis gevoeld bij hen. Wat je wel voelt is dat zijn manier van omgaan met Anne heel persoonlijk en heel direct is, en hij heeft dat ook met mij (lacht). Ik vind dat hij minder direct is in de omgang met de mannen dan met ons twee. Dus dat is ook wel een teken dat hij het gevoel heeft dat hij dat kan doen. En dat hij zo kan werken. Maar hij is dus wel heel direct. Volgens mij omdat hij gewoon is om altijd met zijn vrouw te werken in de hoofdrol.”

 

Je man in de film wordt gespeeld door Mehdi Nebbou. Heb je veel scènes met hem?

 

“Ja, ook wel. Jaja. Hij heeft echt geen kleine rol hoor. Maar het is wel eens omgekeerd van wat we gewend zijn. Een vrouwelijk personage is doorgaans ‘de vrouw van…’ Zelf heb ik het geluk gehad dat ik daar niet altijd vrede mee heb moeten nemen. Maar je merkt toch wel heel vaak, zelfs bij grote actrices in Hollywood, dat ze altijd ‘de vrouw van…’ moeten spelen. Of de love-interest. Maar hier draait het het meest rond het interessante vrouwelijke personage. De man is best een boeiende man, maar er zijn minder scènes die hem verklaren als personage, die hem uitleggen, die laten zien wie hij is. Hij is een ondersteunend personage.”

 

Versus production (c) Gaëtan Chekaiban

GEVAARLIJKE ACTRICE MET PUNTBORSTEN

 

Olivier Masset-Depasse zei dat één van de redenen waarom hij je wou was dat hij het gevoel had dat je ieder moment kunt omslaan, van lief naar gevaarlijk, naar dreigend.

 

“Dat is wel maf. Felix Van Groeningen zei destijds na de audities ook al dat je bij momenten schrik van mij zou kunnen krijgen. Toen dacht ik : ‘Over wat heeft hij het nu?’ En nu weer moet ik zeggen dat ik het niet zo goed snap. Maar voilà, dat zal dan wel zijn. Wat ik wel vaak hoor, en daar kan ik me beter in vinden, is dat ik tegelijkertijd iets heel van me afbijtend heb, dat ik best wel sterk en kordaat kan zijn, maar ook heel kwetsbaar. Dat ik dat dubieuze in mij heb. En blijkbaar trekt dat mensen aan. Misschien is het dat. Ik weet het niet.”

 

De film speelt zich af in de jaren ’60. Hoe leuk is het om in dat tijdperk te vertoeven?

 

“Ik vind dat fantastisch. Want eigenlijk, buiten ‘The White Queen’, heb ik nog nooit époque gedaan. Het is mijn eerste langspeler waarvoor ik kostuums van vroeger mag aantrekken. Ik vind dat echt geweldig. Ik vind het heerlijk om in die kleren rond te lopen. En tegelijkertijd heb ik er behoefte aan om na elke draaidag breed te gaan staan, mij uit te rekken en goed te bewegen, te dansen en en me te laten gaan. Dat is ook wel nodig, omdat je voortdurend in dat keurslijf zit. We zijn begonnen met jarretellen en echt van die corsetten van de jaren zestig, maar die zijn toch wel buitengevlogen hoor. Dat vond ik er wat over. Voor mij deed dat niets aan mijn spel en ook niet aan mijn houding of zo. We dragen ook al de hele tijd onderkleren, des sous-vêtements. Onderjurken hé. Die hebben we wel. En van die bh’s met grote vullingen. Heel puntige dingen. Waardoor je van die puntborsten hebt (lacht). Voilà, dat hebben we wel allemaal. Maar ik vind het heel tof. Weet je, dat is ook één van de redenen waarom ik actrice ben geworden. In het dagelijkse leven zou ik het verschrikkelijk vinden om er constant zo te moeten bijlopen. Met hakjes en een perfect kapsel enzovoort. En daarom vind ik dat zo leuk dat het wel kan, en dat ik me op mijn gemak voel daarbinnen. Dat ik iemand anders kan zijn. Dat is echt fijn.”

 

Het staat je ook. Je ziet er verrukkelijk uit. Het oogt heel gesofisticeerd. 

 

DUELLES - Versus production
Versus production (c) Gaëtan Chekaiban

“Ja, en dan zijn er nog de valse wimpers, eyeliners, het vergt heel verfijnd werk.  Toen ik ‘Code 37’ deed, zat er niet eens een fond de teint op mijn gezicht. Ik moest er zo trashy mogelijk uitzien. Dat is nu niet het geval. Die krullen nemen al veel tijd in beslag. Dat moet elke dag ‘raccord’ zitten (=er gelijk uitzien als de opnamen van de dag voordien).  Dat is veel werk hé. En haar reageert elke dag anders. Zeker bij een vrouw, met al die hormonen (lacht). Het is altijd heel moeilijk om ze iedere keer weer in de juiste plooi te krijgen.”

 

 

REGISSEUR = PSYCHOLOOG = CHOREOGRAAF

 

Over het verhaal willen we eigenlijk niet veel weten om ons kijkgenot niet te bederven.

 

“Nee, het is heel plotgedreven. Er kan weinig gezegd worden.”

 

Maar wat er ook gezegd kan worden, het is onder meer een verhaal over moeders en kinderen. Is dat aspect extra confronterend voor jou als moeder?

 

“Euh, confronterend. Confronterender kan het niet zijn dan het was in ‘The Broken Circle Breakdown’. Dat heb ik al gedaan. Maar het fijne is wel dat je altijd je persoonlijke moeder-ervaring, je moeder-instinct, hoe je zelf bent tegenover je kind, kunt gebruiken.  Dat sowieso. Dat moet ik wel aanspreken in deze film. Zeker en vast.”

 

Olivier Masset-Depasse, wat voor een regisseur is hij?  Hoe is hij op de set?

 

DUELLES - Versus production 4 - Gaëtan Chekaiban
Versus production (c) Gaëtan Chekaiban

“Ik ken hem alleen maar van op deze set, maar volgens Anne is hij deze keer hypergeconcentreerd is. Deze film vergt heel veel van hem. Omdat het een époque-film is waar gratie en elegantie en schoonheid en evenwicht zo belangrijk zijn, en omdat het daarnaast een thriller is waarin alle elementen moeten kloppen. En het is dan nog een psychologische thriller. Dus alles is eigenlijk belangrijk in deze film, zowel decor als maquillage, als de personages, als cameravoeringen, alles, alles, alles moet perfect zijn. En je ziet dat hij daardoor wel wat gespannen is. Volgens Anne was hij op ‘Illégal’ veel vrijer om met zijn acteurs te werken. Snap je? Maar ik vind hem eerlijk gezegd ongelofelijk. We hebben een heel grote voorbereiding gedaan, waar hij heel veel geëist heeft. En ik ben wel wat gewoon. Ik heb de gewoonte om me altijd heel goed voor te bereiden bij de ontwikkeling van personages en soms hebben regisseurs dan iets van : waarom is dat allemaal nodig?  Terwijl Olivier het tegendeel is. Vaak is het van : ‘Nee, we zijn er nog niet. Volgende keer babbelen we er verder over. Ga daar eens zoeken,’ of ‘ik ben het daar niet mee eens’. Dus psychologisch hebben we het echt wel goed uitgebouwd op voorhand. En je voelt dat ook op de set. Ik heb dat nodig, die voorbereiding. En los daarvan is hij ook enorm bezig met choreografie. Hij kan me soms iets voordoen dat volledig gechoreografeerd is en dan doe ik dat na en dat werkt ook vaak. Hij ziet echt wel de hele film voor zich. Hij vraagt ook heel vaak meerdere kleuren. Dat vind ik ook leuk, dat wil zeggen dat hij in montage gewoon op alle vlakken kan kiezen.”

 

VROUWEN EN HUN HORMONEN

 

De personages van Anne Coessens en jou zijn aanvankelijk beste vriendinnen, maar komen naar een traumatiserend ongeval tegenover elkaar te staan.  Hoe staan jullie in het echt tegenover elkaar?

 

Versus production (c) Gaëtan Chekaiban

“Heel goed. Ik zeg het, al van bij het begin had ik een heel goed gevoel bij die twee. Ik vind dat ze zo een beetje dezelfde idealen hebben. We zijn het vaak eens op ecologisch vlak, als we over de kinderen praten, zitten we op dezelfde golflengte en dat heeft zich ook voortgezet in ons werk. Nee, we komen supergoed overeen. Het is wel zo dat je twee vrouwen tegenover elkander hebt staan en in deze film draait heel veel rond schoonheid. Waardoor we de hele tijd geconfronteerd worden met onszelf en met elkaar. Zonder dat dat iets lelijk moet zijn. Maar een vrouw tegenover een vrouw is iets anders dan een man tegenover een man. En zeker als het een époquefilm is, waarin alles ‘mooi’ moet zijn. Op een dag dat we moe zijn, zitten we tegen elkaar te zeuren over onze rimpels en onze wallen. Daar moet je bij een man niet mee komen aanzetten (lacht).

 

Of die zal denken : waar heeft die het over?

 

“Ja, je ziet het bij een ander altijd minder dan bij jezelf. Je zit ook constant op jezelf te kijken. Twee uur make-up en haar. Dat is lang.”

 

UNIEK DECOR

 

Niet alleen jullie zien er goed uit, ook de decors waarin je je beweegt. En de locaties. Je kunt je ogen niet geloven als je deze buurt binnenrijdt.

 

“Ja, sterk dat ze dat gevonden hebben hé. Het is alsof je in een wijk komt die speciaal voor Tim Burton is opgetrokken. Het speelt zich ook af in de jaren ’60. Dat ze dit gevonden hebben is al een half wonder en dat ze de eigenaars overhalen hebben om mee te werken, is dat nog veel meer. Want de twee huizen zijn net als in het verhaal op elkaar aangesloten.”

 

Opmerkelijk ook dat er in die buurt gefilmd mag worden, aangezien de hele wijk privé is.

 

“Ja, niet iedereen was daar even gelukkig mee. Maar er waren ook heel vriendelijke mensen.  Het was ongeveer 50/50. Dat heb je overal, waar je ook filmt. Er zijn van die mensen die zich eerst kwaad maken, maar dan wel de hele tijd komen kijken. Je bent heel afhankelijk van de goodwill van mensen. Als ze ons echt hadden willen dwarsbomen, dan hadden ze dat gekund. En uiteindelijk hebben we geen echte tegenkanting gehad. Iedereen heeft zijn hond binnengehouden wanneer het nodig was. En het is een feit dat die setting heel veel bijdraagt aan de film.”

Bekijk ook

In de greep van Matthias Schoenaerts

Beeldspraak kan iets duidelijk maken.  Matthias Schoenaerts haalt er een boa constrictor bij om ons …