Home / Nieuws / Een geëmotioneerd trio

Een geëmotioneerd trio

Maandag 11 februari werd in Kinepolis Antwerpen tijdens een avant-première de film ‘Trio’ aan een select publiek voorgesteld. Sinds woensdag 13 februari loopt hij in de bioscoopzalen en kan ook het grote publiek hem eindelijk ontdekken.

In een grijze oldtimer komen ze aangereden, stoppen onderaan de trappen van Kinepolis Antwerpen, vlakbij de rode loper die er voor hen is uitgerold. De voltallige pers loopt op hen af. Gehuld in een strak, petroleumblauw pak met ruitjesmotief stapt Matteo Simoni als eerste uit. Op de achterbank zit Ruth Beeckmans. Zij heeft voor de gelegenheid een jurk met bloemenmotief aangetrokken. De chauffeur van dienst is niemand minder dan Bruno Vanden Broecke, de derde en laatste protagonist in de nieuwe prent die zij zelf geregisseerd hebben en die luistert naar de naam ‘Trio’. Matteo wil Ruth helpen uitstappen maar wanneer hij vooroverbuigt valt de klink van het portier op de grond. Hilariteit alom! Vervolgens lopen ze op de pers toe, cameramannen schieten beelden van het geëmotioneerde drietal. Vandaag is hun dag. De dag waarop zij, zoals Matteo Simoni het zo mooi verwoordt, hun kindje eindelijk kunnen loslaten, het aan de wereld mogen toevertrouwen. Fotografen flitsen dat het een lieve lust is, journalisten en geluidsmensen steken micro’s om ter verst naar hen toe. Bruno Vanden Broecke glundert in zijn fluweelgroene pak en neemt het woord. Iedereen wordt bedankt voor de aandacht. Ja, ze zijn blij en trots. Omringd door vrienden en pers volgen ze de rode loper, bestijgen de vele treden. Ruth worden langs beide kanten geflankeerd door haar compagnons. Ze vormen een mooi trio. Binnen worden ze opgewacht door nog meer pers. Interviews worden afgenomen. Op de vraag of ze ervaring hebben met trio’s, luidt het antwoord dat dit niemands zaken zijn, en ze lachen. Toch vinden ze dat de titel de lading dekt. Drie andere titels maakten kans om bovenaan de affiche te prijken. ‘Kaas?’, ‘Het kost allemaal geld’ en ‘Hechten’, zo heette het theaterstuk waarop de film is gebaseerd. Maar de vierde was de goede, daarvan zijn ze overtuigd. En dat vinden wij ook.

In één lang shot, of tenminste, dat willen ze de kijker doen geloven, wordt de toeschouwer vergast op een kijk binnenshuis bij Wim (Bruno Vanden Broecke). Terwijl deze neurotische boekhouder en gedeprimeerde eenzaat in zijn appartement op de plee zit en het leven op Woody Allen-achtige wijze beschouwt, laat zijn halfbroer en tegenpool Gert (Matteo Simoni) zichzelf met een niet zo alledaags verjaardagscadeau binnen. Lise (Ruth Beeckmans), een grofgebekte escorte, wordt aan Wim voorgesteld en zij weet bij de jarige al snel lang vervlogen gevoelens los te weken. Plots lijkt zijn depressie ver weg. Ze praten, lachen, dansen… Maar ze zijn niet alleen. Ook Wims broer, de extraverte maar doelloze Gert, raakt door Lise betoverd. De paringsdans begint. Een onwaarschijnlijk trio ontstaat. Voor het eerst heerst er rivaliteit tussen de broers. Een uur lang is Lise van hen. En daarna is alles anders.
Maar dat weten de meeste genodigden op deze avant-première nog niet. Ze zijn in groten getale komen opdagen. De zaal zit nokvol. We spotten veel mooi volk. Bekende regisseurs, acteurs en actrices, en minder gekende regisseurs, acteurs en actrices. Ook radio- en tv-presentatoren, zangers en zangeressen, tot zelfs een bekende brilontwerpster toe, zijn op het appel aanwezig. Verder nog vele mensen die achter de schermen actief zijn en zonder wie eerstgenoemden nooit zouden schitteren.

Presentator Sven de Leijer heet iedereen van harte welkom, stelt voor meteen aan de film te beginnen en belooft nadien terug in het gezelschap van de hoofdrolspelers en -speelster ten tonele te zullen verschijnen. De zaallichten doven, de projectie start op. De camera zoekt zich een weg doorheen het appartement van Wim, het begin van een lang shot dat anderhalf uur zal duren. Hier en daar wordt nog gekucht in de zaal, we horen het geritsel van zakjes chips. Dan wordt het stil. Tot er een eerste lachsalvo losbarst. En dan nog een. We raken gehecht aan de personages, leven met hen mee. De spanning in het appartement ebt weg, de sfeer wordt aangenaam, er ontstaat hoop. Helaas, waar hoop de kop opsteekt, is ontgoocheling nooit ver weg. Waar liefde en passie hun opwachting maken, loert jaloezie vaak om de hoek. Aan het einde van de film worden de drie acteurs, die zopas anderhalf uur lang werkelijk de stukken van het scherm hebben gespeeld, vergast op een welgemeend en hartverwarmend applaus. Sven de Leijer stelt hen nog enkele vragen, woorden van dank worden uitgesproken. Dan worden alle genodigden vergast om in de nabijgelegen Villa samen het glas te heffen. Cameramensen hijsen hun camera op de schouder, journalisten nemen hun micro ter hand, spotlights worden weer aangeknipt. Bij het verlaten van de zaal krijgen de bekendste onder hen naar goede gewoonte een spervuur aan vragen op zich af. De reacties zijn unaniem positief.

Langzaam maar zeker vertrekt iedereen richting de Villa. Wat er zich daarginds nog heeft afgespeeld, daar hebben wij het raden naar…

 

 

Bekijk ook

Opnames gestart van 2 nieuwe fictiereeksen voor Ketnet!

Ketnet werkt deze zomer aan twee nieuwe reeksen: Meisjes is een webreeks en 3Hz een magisch-mysterieuze fictiereeks. …