Gerrit Messiaen over ’Lucien Hervé, photographe malgré lui’

Gerrit Messiaen is een Kortrijkse selfmade-man die intussen jaren in Brussel woont en werkt.  Nadat hij in de jaren ’90 onder meer documentaires gedraaid had over Paul Cox en Frans Buyens,  blikte hij in 2002 samen met Robert Visser een ongewone langspeelfilm in, onder de naam ‘Hide and Seek’. Maar sindsdien hadden we niet echt nog iets van hem vernomen. Maar nu is hij er terug met een documentaire over Lucien Hervé, een Franse fotograaf die zich toelegde op architectuurfotografie.  Gerrit nam zijn tijd voor zijn film en ging talloze keren met de man praten in Frankrijk.  Toen in 2007 Hervé stierf, leek het even alsof Messiaen niet meer verder kon, maar tegelijk zat hij op een stapel materiaal dat uniek was. Alleen al omdat niemand anders nog de vragen kon stellen aan Hervé die Gerrit Messiaen hem had gesteld.  Het resultaat valt erg in de smaak bij het publiek. Want zowat op ieder festival waar de film getoond wordt, gaat Messiaen met een prijs aan de haal.

Je hebt een film gemaakt over Lucien Hervé. Waarom precies die man?

“Ik denk dat ik een zwak heb voor kunstenaars die boeiend werk maken maar die minder bekend zijn bij het grote publiek (Paul Cox, Frans Buyens, Lucien Hervé). Ik hou van hun strijd (die wellicht ook voor een stuk de mijne is ). Meestal werken ze in de schaduw. Zoals dit ook voor Lucien Hervé, als vaste fotograaf van Le Corbusier, het geval was.”

Wie was precies Lucien Hervé?

“Lucien Hervé wordt beschouwd als één van de belangrijkste architectuurfotografen van de 20ste eeuw. Hij was gedurende 15 jaar de vaste fotograaf van Le Corbusier. Nadien werkte hij ook voor andere beroemde architecten zoals Niemeyer, Nervi, Gropius, Breuer… Lucien Hervé werd geboren als Lazlo Elkan in 1910 in Boedapest en emigreerde als Hongaarse jood in 1927 naar Parijs. Hij was van alle markten thuis. Voor hij fotograaf werd, was hij achtereenvolgens worstelkampioen, schilder, modelist voor de haute couture, syndicalist, journalist…Hervé verkreeg in 1937 de Franse nationaliteit, vocht in het Franse leger en was nadien actief in de eerste linies van het verzet in de Vercors. Zijn werk krijgt meer en meer aandacht. Zijn foto’s zijn te zien in de belangrijke musea (Beaubourg, Getty, Moma…). Isabelle Huppert bewondert zijn werk, ze vroeg hem in 2005 om haar te portretteren voor de expo “Woman of many faces”. Maar ook de Franse stervoetballer-acteur Eric Cantona is een fan.”

 

Heb je de film op dezelfde manier aangepakt zoals je vorige documentaires waarin je ook de levens uitspitte van intrigerende mensen als Paul Cox of Frans Buyens?

“Mijn werkwijze is altijd dezelfde, eerst een zeer grondige research, dan een scenario schrijven waarbij ik veel belang hecht aan de structuur. Maar er is ook altijd een verschil. Gezien de hoge leeftijd van Lucien Hervé was ik verplicht om de interviews te draaien nog voor er steun was van het VAF. Daarna ging ik op zoek naar co-producenten In Frankrijk en Hongarije. Er waren opnames voorzien in Hongarije en Frankrijk dus was het niet onlogisch dat ik in die richting zocht. Aanvankelijk verliep die zoektocht naar extra middelen zeer voorspoedig. Het project werd geselecteerd voor Eurodoc script en ik nam deel aan twee workshops en werd nadien geselecteerd voor Les Rencontres de St Laurent (een driedaagse pitching sessie met commissioning editors van de belangrijkste Franse televisie zenders). Maar uiteindelijk bleek het zeer moeilijk om een dergelijke co -productie te realiseren.”

Je hebt heel lang aan deze documentaire gewerkt. Waarom heeft het zo lang geduurd?

“Film maken blijft natuurlijk een risicovol avontuur, een tijdlang zag het er naar uit dat het een internationale co-productie zou worden.  Arte en FR3 waren sterk geïnteresseerd. De film kreeg productiesteun van de Franstalige gemeenschap en van het VAF, La Deux- RTBf tekende voor een vooraankoop maar de Franstalige producent met wie ik een akkoord had, kwam haar beloftes niet na. Als er één schakel breekt in zo’n internationale co-productie komt alles op losse schroeven. Toen ik in 2008 de productie opnieuw in eigen handen kreeg, moest ik zowat van nul herbeginnen. En toen stierf de moeder van mijn 7-jarige dochter en moest de realisatie van de film opnieuw worden uitgesteld. Het is pas eind 2010 dat ik opnieuw voluit kon verder werken aan de film.”

De film is af, ging in première tijdens ‘Interieur’, maar wat gebeurt er nu precies mee?

“De film won de voorbije maanden meerdere prijzen op filmfestivals:  in Lissabon en Istanbul en op het filmfestival “Films sur l’Art” in Brussel (Mention spéciale du jury). In Rotterdam (AFFR) en Lissabon sleepten we dan weer de publieksprijzen in de wacht. De film werd de voorbije maand ook vertoond op het Doku.arts festval in Berlijn  en in het Instituto Moreiro Salles in Rio de Janeiro.

Zie ook :

De trailer van de film

Meer info over de film

Bekijk ook

Opnames Holy Rosita afgerond!

Deze week werden de opnames van het langspeelfilmdebuut van Wannes Destoop (Albatros) afgerond, dat kondigt het …