Tweede langspeler van Vanja d’Alcantara is nu uit : ‘Le coeur régulier’

Misschien is ze wel de dapperste aller Belgische filmmakers.  Niet alleen omdat ze als vrouw haar ding wil doen in wat nog altijd een mannenwereld is.  Vanja zoekt  vrouwenverhalen die verder gaan dan de huis-tuin-keuken romantiek waar je op ‘vrouwenzenders’ mee geconfronteerd wordt. Vanja d’Alcantara waagt zich aan waarlijk  grootschalige projecten om intimistische verhalen te vertellen.  Ze zet haar vrouwelijke personages neer in werelden waar een mens zich heel klein voelt en boven zichzelf moet uitstijgen om te overleven.  Haar hoofdpersonage uit haar langspeelfilmdebuut ‘Beyond the Steppes’ stond er alleen voor in Siberië en in de Kazachse steppes waar ze als krijgsgevangene tijdens de oorlog op zoek ging naar medicamenten voor haar zieke kind.

In haar nieuwste film ‘Le coeur régulier’, gedraaid door de Vlaamse cameraman Ruben Impens,  laat ze haar verhaal beginnen in Frankrijk waar een zekere Alice, een keurig getrouwde vrouw met twee kinderen, opgetogen is met het bezoek van haar jongere broer. Ze is blij om hem zo opgewekt te zien. Of het de dood is van hun ouders die van deze mooie jongeman een gekweld en neerslachtig individu gemaakt hebben, is niet duidelijk. Maar nu is hij aan beterhand.  Toen hij heel erg diep zat, vond hij in Japan een soort van spirituele gids die hem erbovenop geholpen heeft. En iets later liep hij er de liefde van zijn leven tegen het lijf.

Toch zijn we nog niet ver in de film als hij er niet meer is.  Om het verdriet om haar broer een plaats te kunnen geven, trekt Alice naar Japan in de hoop er de man te vinden die zoveel voor haar broer betekend heeft.  Dat blijkt iemand te zijn die in een afgelegen dorpje voortdurend op de uitkijk is om mensen met zelfmoordplannen te redden. Het dorpje ligt aan hoge krijtachtige rotsen waar levensmoeë mensen graag van springen.  Niet meteen wat Alice verwacht had.

 

Maar het is volgens Vanja d’Alcantara juist “doordat ze niet direct de antwoorden vindt waar ze met haar Westerse mentaliteit naar op zoek is, dat ze dan eigenlijk meer naar iets traag en stil en subtieler moet gaan. Ik denk dat dat haar ontdekking is eigenlijk. En dat was ook mijn ontdekking. Eigenlijk heeft haar broer haar leven op zijn kop gezet. Heeft hij haar een spiegel voorgehouden : ‘Kijk naar jezelf, kijk naar je leven, naar wat je geworden bent.'”

KLIK HIER om de trailer te bekijken

Als kijker moet je zelf veel invullen. Zit er meer uitleg in het boek waarop de film gebaseerd is? 

Anja : “In het boek is er natuurlijk veel meer uitleg. Vooral over die broer-zus situatie. Dat hele familiegegeven is veel meer uitgespit. De schrijver, Olivier Adam, is ook veel meer bezig met een sociaal drama. En dat is absoluut niet mijn ding. Het Franse deel is veel langer en uitgebreider. Maar het was van in het begin duidelijk dat mijn verhaal zich vooral in Japan zou afspelen. Ik had al gehoord van mijn vorige films dat ze iets Japans hadden.”

Het is nu de tweede film waarvoor je naar een heel ver land trekt. Kan je hier films maken?

Vanja : “Ook mijn studentenfilms heb ik in Spanje en Rusland gedraaid. Maar ik wil wel eens proberen om een film in eigen land te maken.  Tot nu toe is iedere nieuwe film voor mij ook een manier geweest om een land te ontdekken.  Meer zelfs, door ook acteurs te casten die niet mijn taal spreken, ontdek ik een hele nieuwe wereld. We maken een film natuurlijk, dat is de hoofdbedoeling, maar het is meer dan dat. De hele ploeg die aan ‘Le coeur régulier’ heeft meegewerkt, heeft iets speciaals beleefd. We hebben eigenlijk allemaal een soort van transformatie ondergaan. Ook de hoofdactrice, Isabelle Carré. Tot nu toe is het altijd zo geweest, moet ik naar verre landen gaan om mijn verhalen te vinden. Ik ben heel veel op reis geweest naar Japan om uiteindelijk mijn kliffen te vinden. Want het zijn echt verre kliffen hé, je kunt niet verder. Je hebt de provincie van Shimané, de meest ongerepte streek van Japan, en als je daar bent, moet je nog veel verder naar de Oki Islands.  Daar heb je eigenlijk niets meer. Alleen nog de natuur.  Toen ik die enorme kliffen daar zag, wist ik : hier moet het gebeuren.”

Is ‘Le coeur régulier’  nu een Franse film?

Vanja : “Het is een Belgische film omdat ik Belgisch ben. Maar het is wel een coproductie met Frankrijk en Canada, gedraaid in Japan. De hoofdactrice is Frans, de auteur van het boek is Frans en er zitten vooral Japanse acteurs in. Dus het is terug een film met een heel hybride identiteit. As always. Ik kan niets anders maken.”

 

Dat is ook jouw identiteit.

 

Vanja : “Het is niet evident. Ik voel dat wel.  Mijn moeder was Pools. Dat verhaal zat al enigszins in ‘Beyond the Steppes’.  En zelf ben ik als Brusselse noch Waals noch Vlaams.”

 

Heel veel Vlamingen kennen je niet.

 

Vanja : “Omdat ik geen Vlaamse films maak. Mensen kennen Peter Brosens (red. : ‘The Fifth Season’) ook niet. In Vlaanderen is het moeilijk om zo’n film geplaatst te krijgen. Omdat de zalen denken dat er geen publiek voor is. Het is heel spijtig. In Franstalig België hebben we nu wel media-aandacht gekregen. Omdat Isabelle Carré er was. Een geweldige actrice trouwens. In Frankrijk is ze een ster, maar daarbuiten kennen weinigen haar.  Ze is een van de beste actrices van Frankrijk. En misschien wel van de hele wereld. Ze was bang om zo ver weg te trekken. Maar ze heeft haar angst gebruikt en die in haar rol gelegd. Ik ben geweldig tevreden over haar. Over alle acteurs eigenlijk. Ik heb echt geluk gehad.  Niels Schneider, die vooral bekend is van bij Xavier Dolan, kwam er pas op het laatste nippertje bij voor de rol van de broer. De acteur die eerst die rol zou spelen, moest afhaken en dus moest ik naar iemand anders op zoek. De Canadese producent organiseerde meteen castingsessies in Montreal, maar net voor ik naar ginder vertrok sprak ik in Parijs af voor een koffie met Niels Schneider.  En dat was meteen coup de foudre.  Hij was wie ik zocht.  Iemand die in korte tijd een heel krachtige indruk kon nalaten.  Je voelt zijn energie, zijn onstuimigheid. Niels was ook een revelatie op de set.  Een vat vol verrassingen.  Ik heb meteen de casting in Montreal geschrapt en aan de producenten laten weten dat ik de juiste man gevonden had.”

En de Japanse acteurs?

 

Vanja : “Geweldig. Echt. Ik weet, het klinkt misschien fake, maar het was niet anders.  Die toewijding.  Japanse acteurs gaan er geen 100 % voor, maar 200.  Ik ga je een voorbeeld geven : er zit een scène in waar Jun Kunimura, de oudere acteur die de rol van Daisuke speelt, thuis met zijn gasten aan tafel zit, om opeens op te staan en naar buiten te gaan voor een wandeling e een sigaretje.  Als hij de tafel verlaat, blijft die scène nog enkele minuten duren nadat hij uit beeld verdwenen is.  Acteurs bij ons zouden achter de camera plaatsvatten tot er ‘cut’ wordt geroepen en zouden dan weer klaar staan voor de volgende take.  Maar hij verdween naar buiten, liep helemaal tot aan de rand van de kliffen, zoals zijn personage dat zou doen, en stak daar een sigaretje op.  En bij iedere nieuwe take moesten we hem weer gaan halen. Nee, echt, je hoort me niet klagen.”

 

Foto’s Vanja (KVdm – Cinevox)

 

Zie ook :

Vanja in een gesprek voor de opnamen

Vanja d’Alcantara draait met internationale cast

Vanja d’Alcantara en haar overpeinzingen bij de overgang

Wint Vanja een Magritte?

Vanja wint in Japan

Bekijk ook

Eerste beelden van Hans Herbots’ langverwachte RITUEEL!

Na de succesvolle internationale series Riviera en The Serpent, maakte Hans Herbots terug een film in zijn …